H διεθνώς αναγνωρισμένη εικαστικός Μαρίνα Αμπράμοβιτς θα γράψει ιστορία το 2026, καθώς θα είναι η πρώτη εν ζωή γυναίκα καλλιτέχνιδα που τιμάται με μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Gallerie dell’Accademia της Βενετίας. Η έκθεση «Marina Abramović: Transforming Energy», στο πλαίσιο της 61ης Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας, εγκαινιάζεται στις 6 Μαΐου και θα διαρκέσει έως τις 19 Οκτωβρίου 2026, συμπίπτοντας με τα 80ά γενέθλια της καλλιτέχνιδας.
Σε επιμέλεια του Shai Baitel, καλλιτεχνικού διευθυντή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Σαγκάης (MAM), και σε στενή συνεργασία με την ίδια την Αμπράμοβιτς, η έκθεση απλώνεται για πρώτη φορά στην ιστορία του μουσείου τόσο στις αίθουσες μόνιμης συλλογής όσο και στους προσωρινούς εκθεσιακούς χώρους, τοποθετώντας τη ριζοσπαστική της performance art στο κέντρο της βενετσιάνικης πολιτιστικής κληρονομιάς.
Στον πυρήνα της, το Transforming Energy είναι μια συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν, του υλικού με το άυλο, του σώματος με το πνεύμα. Οι επισκέπτες καλούνται να αλληλεπιδράσουν με τα Transitory Objects – λίθινες κατασκευές και κρυσταλλικά κρεβάτια – βιώνοντας αυτό που η καλλιτέχνιδα αποκαλεί «μετάδοση ενέργειας». Εμβληματικά έργα όπως τα Imponderabilia (1977), Rhythm 0 (1974), Light/Dark (1977), Balkan Baroque (1997) και Carrying the Skeleton (2008) συνυπάρχουν με προβολές από τις πρώιμες δράσεις της, ενώ νέα έργα που δημιουργούνται ειδικά για την έκθεση φωτίζουν εκ νέου την πολυετή ενασχόλησή της με την αντοχή, την ευαλωτότητα και τη μεταμόρφωση.
Κορυφαία στιγμή της έκθεσης αποτελεί ο διάλογος ανάμεσα στο Pietà (with Ulay) (1983) και την Πιετά του Τιτσιάνο (περ. 1575–76), το τελευταίο και ανολοκλήρωτο έργο του, το οποίο ολοκλήρωσε τελικά ο Palma il Giovane. Η συνάντηση αυτή, 450 χρόνια μετά τη δημιουργία του αριστουργήματος του Τιτσιάνο, επαναπλαισιώνει με σύγχρονη ματιά τις αναγεννησιακές τυπολογίες της θλίψης, της υπέρβασης και της λύτρωσης, αναδεικνύοντας το ανθρώπινο σώμα ως τόπο πόνου αλλά και πνευματικής ανύψωσης.
Στη Βενετία, πόλη που υπήρξε για αιώνες σταυροδρόμι πολιτισμού, εμπορίου και σπάνιων υλικών, η χρήση φυσικών στοιχείων όπως ο χαλαζίας και ο αμέθυστος από την Αμπράμοβιτς αντηχεί την ιστορία των βενετσιάνικων μωσαϊκών και την αναγεννησιακή αναζήτηση της υλικής και μεταφυσικής μεταμόρφωσης. Τοποθετώντας το ίδιο το σώμα του επισκέπτη στο επίκεντρο, η έκθεση προτείνει μια βιωματική εμπειρία θέασης: όχι παθητικής παρατήρησης, αλλά παρουσίας, συμμετοχής και εσωτερικής μεταβολής.
