Για μένα, και για την ορθοδοξία εδώ που τα λέμε (και για όλες τις προηγούμενες θρησκείες από τις οποίες άντλησε έμπνευση και εορτολόγιο ο Χριστιανισμός εδώ που -ακόμα πιο πολύ- τα λέμε…), η Ανάσταση και το Πάσχα συμπίπτουν με την Άνοιξη. Η κούραση και η εγκράτεια του χειμώνα φτάνουν σε μία κορύφωση και δίνουν τη σκυτάλη στην άνοιξη να κάνει μια επανεκκίνηση. Να μας θυμίσει ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Ούτε κακό, ούτε καλό. Πώς η ζωή προχωράει από φάση σε φάση και συνεχίζουμε κι εμείς μαζί. Πάμε για άλλη μια χρονιά, σαν την προηγούμενη αλλά καινούργια. Μια ευκαιρία να τα ξανακάνουμε όλα… αλλά καλύτερα, έχοντας μάθει.
Χρειάζεται να το θυμόμαστε αυτό κατά καιρούς. Η ρουτίνα μας τρώει και θεωρούμε πώς είμαστε καταδικασμένοι να δουλεύουμε για πάντα, να υπομένουμε τα πάντα… και ακόμα χειρότερα, πως δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Οι κύκλοι όμως, αργά ή γρήγορα, κλείνουν και ανοίγουν αμέσως καινούργιοι. Για μένα αυτό συμβολίζει αυτός ο ετήσιος θάνατος και η αναγέννηση.
Προσωπικά δεν έχω νιώσει ποτέ την κατάνυξη αυτή της Αναστάσεως του Θεανθρώπου. Έχω προσπαθήσει. Έχω κλείσει τα μάτια., έχω κοιτάξει τους γύρω μου, έχω νυστέψει, δεν έχω νυστέψει, έχω πάει σε νησιά, σε βουνά, μόνος στο σπίτι, σε εκκλησίες με 600.000 κόσμο και σε εκκλησίες με 30 άτομα. Είναι πολύ δημόσιο και πακεταρισμένο όλο αυτό για να καταφέρει να με αφορά.
Όμως Ανάσταση έχω νιώσει. Όταν έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου. Αυτός του μαθητή και του υπόχρεου απέναντι στο κράτος. Ήταν ένας χρόνος από το τέλος του ’15 μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’16 όπου σταδιακά άλλαξαν όλα. Πήρα τα δυο πτυχία μου, ξεκίνησα να δουλεύω ως ηθοποιός, τελείωσα τον στρατό και μετακόμισα μόνος μου. Αυτά μπορεί να ακούγονται ψιλοπράγματα, αλλά εμένα μου άλλαξαν τη ζωή. Ήμουν, με έναν τρόπο, ο κύριος του χρόνου μου πια. Με πολλή δουλεία και άλλες ευθύνες, αλλά ήμουν έτοιμος. Ένιωσα σαν να ξαναγεννιέμαι. Και ένιωθα για πολλά χρόνια ότι παρέμεινα σε αυτή τη ηλικία, με την ατελείωτη όρεξη και έτοιμος για όλες τις προσωπικές θυσίες.
Τώρα νιώθω πώς έρχεται η ώρα του επόμενου κύκλου. Το κουπί όλων αυτών των ετών έχει γράψει μέσα μου. Τα φαντάσματα των πραγμάτων που θυσίασα έρχονται και μου χτυπάν την πόρτα. Νιώθω πώς κάτι αλλάζει, απλώς σε αντίθεση με την πρώτη φορά, δεν υπάρχουν ορόσημα. Νιώθω πως έναν καινούργιος εαυτός με περιμένει υπομονετικά να χαλαρώσω τα ινία για να αναλάβει αυτός. Κι εγώ να είμαι από κοντά να απολαμβάνω το ταξίδι και να του δίνω και καμιά συμβουλή. Την περιμένω πώς και πώς αυτή την Ανάσταση… Ποιος ξέρει… μπορεί αυτή τη φορά να συμπέσει με το Ορθόδοξο Πάσχα!
