“Η Ηλέκτρα, που πάνω της βασίζεται αυτή η σκηνική σύνθεση με άξονα την ιστορία του μύθου των Ατρειδών, μας διδάσκει πως η λήθη είναι ανόσια και η μνήμη είναι προσευχή για την έλευση της δικαιοσύνης. Ακόμα και αν όλα συνηγορούν για το αντίθετο. Η Ηλέκτρα μας «δείχνει» πως πρέπει να επιμένει κανείς στην «παράλογη» κραυγή του, ώστε να στραφεί αυτή η κραυγή ενάντια στη συνείδηση εκείνων που από αδιαφορία ή αδυναμία ή ακόμα και συμφέρον υποτάσσονται στην όποια άδικη εξουσία. Κι όπως λέει κι ο ποιητής: «ίσως εκεί, που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία και η ομορφιά του ανθρώπου», που οι νέοι είναι οι κυρίαρχοι φορείς της”. Γρηγόρης Καραντινάκης

Οι παραστάσεις την Ηλέκτρας έχουν έντονο τον πειραματικό χαρακτήρα όπου ο θεατής γίνεται κοινωνός της διαδικασίας. Η Ηλέκτρα είναι μια εργασία σε εξέλιξη (work in progress), όπου ο σκηνοθέτης θα παραβρίσκεται και θα παρεμβαίνει προσφέροντας στο θεατή τη δυνατότητα παρακολούθησης μιας ανοιχτής πρόβας έτσι ώστε  να βλέπει τη διαδικασία εξέλιξης μιας παράστασης από τα μέσα. Το αποτέλεσμα που θα προκύψει απ’ αυτή την εργασία σε εξέλιξη, θα αποτελέσει το υλικό για την παραγωγή μιας παράστασης η οποία θα ενταχθεί στο ρεπερτόριο του ΚΘΒΕ από τον Σεπτέμβρη.
Το περιεχόμενο της παράστασης περιλαμβάνει υλικό από το μύθο των Ατρειδών που εστιάζει κυρίως στον κόσμο -όλους όσοι έπαιξαν ένα χαρακτηριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας μέχρι τη μητροκτονία- που περιβάλλει την Ηλέκτρα, και  κινείται  ανάμεσα σε δύο φάσματα, του Υπαρκτού και του Ασυνείδητου.

Σημείωμα του Σκηνοθέτη
3.000 χρόνια εμφύλιος.
3.000 χρόνια αιτίες και αιτιατά για ν’ αποστρέφουν τα βλέμματα.
3.000 χρόνια γενιές και γενιές ξεκληρίζονται μέσα στην κόλαση του μυαλού.
Το μυαλό – ο πιο πολύπλοκος απ’ όλους τους μηχανισμούς του σύμπαντος, οργανώνει παιχνίδια άγρια, παιχνίδια αιματηρά, παιχνίδια σκοτεινά, παιχνίδια ατέρμονα.
Κάπου εκεί, σκοτεινές φιγούρες, ήρωες που ξεπηδούν μέσα από σκιές αδελφοκτονιών, μητροκτονιών, μοιχειών, συζυγοκτονιών, φέρουν την τραγωδία, η οποία όπως λένε:
“Οδηγεί σε κάποια λύση κι έπειτα βυθίζεται στη λήθη! Ο μύθος απ’ την μεριά του, στην προγενέστερη ύπαρξη του οποίου βασίζεται η τραγωδία, την ακολουθεί κατά πόδας, παραμένοντας πάντα δεκτικός σε κάθε νέο έργο κι ανοικτός στην αιωνιότητα.”
Η Ηλέκτρα, πάνω στην οποία βασίζεται αυτή η σκηνική σύνθεση, στη μυθιστορία του οίκου των Ατρειδών, φέρει ίσως και το κύριο παράπτωμα αυτού του οίκου, αλλά και γενεών ολόκληρων, που ακολουθούν την συμπτωματολογία του εγκλεισμού στους “Οίκους”, μέχρις και σήμερα.
Την αλαζονεία.
Την υπερτίμηση των σχέσεων και την «Υποταγή» στην ΜΙΑ ιδέα που οδηγεί στην εμμονή.
Την άρνηση της «άλλης» οπτικής γωνίας της ΥΠΑΡΞΗΣ και των φαντασμάτων που κουρσεύουν το μυαλό, και καταλύουν κάθε έννοια επαναπροσδιορισμού της.
Είναι αυτοί οι μηχανισμοί;  Αν ναι, τι τους κινεί;
Κάθε φορά η απάντηση είναι ταυτόχρονα και το επόμενο ερώτημα.