Η αγάπη της μάνας είναι η μόνη που την χαρακτηρίζει η ανιδιοτέλεια. Αυτό μάθαμε ως δεδομένο. Είναι η αγάπη της συνεχούς προσφοράς «χωρίς αντάλλαγμα». Η αγάπη που ξεκινά από την περίοδο της κύησης. Μια μονομερής αρχικά αγάπη προς ένα πλάσμα που δε γνωρίζεις. Μόνο το νιώθεις μέσα σου. Μια αγάπη για έναν άλλον άνθρωπο, ο οποίος ενώ είναι κομμάτι του δικού σου σώματος κάποια στιγμή ξεχωρίζει κι αποκτά δική του υπόσταση, δικά του «θέλω» και ανεξάρτητη ζωή. Πόσο εύκολο είναι όμως να επιτρέψεις σε ένα δικό σου κομμάτι να ζήσει ανεξάρτητα από σένα; Η καρδιά της μάνας που συγχωρεί τα πάντα στο παιδί δυσκολεύεται να συγχωρέσει το αυτονόητο. Την ελευθερία του παιδιού της. Όσο μακριά κι αν βρίσκεται το παιδί, όσο διαφορετική ζωή κι επιλογές να έχει από αυτές που θα ήθελε εκείνη, υπάρχει πάντα το μητρικό προ γέννησης σχέδιο για όλη του τη ζωή. Ένα σχέδιο που αναιρείται ή παραβλέπεται, αλλά ποτέ δεν ξεχνιέται.
Στην Ελλάδα περισσότερο από άλλες χώρες αυτός ο ομφάλιος λώρος μάνας-παιδιού φαίνεται να είναι πιο ανθεκτικός. Μπορεί να περάσει ολόκληρη ζωή και να μην καταφέρει κανένα νυστέρι να τον κόψει. Ειδικά ο λώρος μεταξύ μάνας-γιου. Στην πατριαρχική ελληνική κοινωνία που η γέννα του αγοριού θεωρείται σημαντικότερη από ό,τι εκείνη του κοριτσιού -στην επαρχία ακόμα οι γονείς λένε «έχω ένα παιδί (αγόρι) και δύο κορίτσια»- η μάνα είναι δεδομένο ότι θα μεγαλώσει το γιο σαν να είναι αυτός ο άντρας της ζωής της. Αυτό έχει συνήθως δύο επιπτώσεις στο αγόρι. Ή θα μεγαλώσει στο πρότυπο του πατέρα -πατριαρχική φιγούρα- που θα γίνει ο προστάτης άντρας στη θέση του πάτερα στο σπίτι ή θα τον ευνουχίσει σε σημείο απόλυτης συναισθηματικής εξάρτησης από εκείνη.
Σε όλους μας είναι γνωστός ο μύθος που ήθελε τον γιο να σκοτώνει τη μάνα του μετά από εντολή της ερωμένης του, η οποία απαίτησε την καρδιά της. Καθώς τη μετέφερε στα χέρια, ο γιος έπεσε κάτω και ξαφνικά ακούστηκε από την παλλόμενη ακόμα καρδιά η φωνή της μάνας «Χτύπησες, αγόρι μου;». Ποια απειλή έκανε την ερωμένη να θελήσει την καρδιά της μάνας του αγαπημένου της; Ποια απόδειξη αγάπης και αφοσίωσης θα έπαιρνε από την τέλεση αυτού του φόνου; Τι οδήγησε το γιο στο να το πράξει; Δεν αγαπούσε αρκετά τη μάνα του; Τι είδους εμπόδιο ήταν η ζωντανή μάνα στην ένωση του ζευγαριού; Τι την ήθελε την καρδιά η ερωμένη; Θα μπορούσε με κάποιου είδους μεταμόσχευσης να αγαπήσει τον εραστή της όσο κι ή ίδια του η μάνα; Ανταγωνιζόταν την αγάπη της σαν ένα είδος απειλής; Χιλιάδες ερωτήματα που αναμεμιγμένα με προσωπικές εμπειρίες αποτέλεσαν τη βάση του συγγραφέα για την «Γκρέκα μάνα» σαν μια κατάθεση στην ιδιαίτερη αυτή σχέση που καθορίζει απόλυτα την προσωπικότητα όλων μας.
