Το χέρι που σκότωσε -το ίδιο χέρι- γράφει το γράμμα. Στο γιο της . Τον Ορέστη. Αλλά και σε όλους εμάς.
Η Κλυταιμνήστρα, η καταδικασμένη – ζητάει να πάψουν πια οι καταδίκες. Υψώνει λευκό μαντίλι, ζητάει ανακωχή. Παραδίνεται. Ζητάει να ησυχάσει. Να κοιμηθεί. Αρκετά, με τα δικαστήρια των αιώνων. Δεν γράφει σε χαρτί, χτυπάει, σκάβει πάνω στις μεγάλες πέτρες. Βουλιάζει. Φωνάζει. Ζητάει Δικαιοσύνη. Αγάπη. Αποκατάσταση. Ζητάει τα παιδιά της. Την Ηλέκτρα. Την Ιφιγένεια. Τον αγαπημένο της. Τον εραστή της, τον Αίγισθο. Μέσα από τον θολωτό της τάφο. Τις Μυκήνες. Τα περβόλια του Άργους.
Γράμμα στον Ορέστη
Μια παράσταση του Ιάκωβου Καμπανέλη στο δημοτικό θέατρο Κομοτηνής
