Υπό τον γενικό τίτλο «Η ανθρώπινη περιπέτεια» και έναν πιο συμπαγή -σε σχέση με τον περσινό- δραματουργικό άξονα, ο Σωτήρης Χατζάκης παρουσίασε το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου για την ερχόμενη σεζόν. Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, με βασικά επιχειρήματα το αριθμητικό δυναμικό των σκηνών -στις οποίες προστίθεται και το θέατρο Χώρα-, την εμπορική απήχηση των περσινών παραστάσεων και την ανάγκη αναπτυξιακής πολιτιστικής πολιτικής προχώρησε και πάλι στον προγραμματισμό ενός μεγάλου αριθμό παραγωγών, είκοσι στον αριθμό (δεκαπέντε νέες και πέντε σε επανάληψη).
Το ανακοινωθέν ρεπερτόριο, τουλάχιστον όσο είναι κατατεθειμένο στο χαρτί, προμηνύεται πιο ενδιαφέρον από το φετινό και παρατηρεί κανείς και ένα σχετικό κλείσιμο της «βεντάλιας»– κατά την προσφιλή έκφραση του κυρίου Χατζάκη- που επιδιώκει να χωρέσει τους πάντες. Προς το παρόν δεν έχουμε πολλούς λόγους να γκρινιάζουμε, τουλάχιστον όχι προκαταβολικά. Εντάξει, υπάρχει ένας Ξενόπουλος («Μυστικοί αρραβώνες») δια χειρός του ίδιου του Χατζάκη, διασκευασμένος όμως από τον Άκη Δήμου που ίσως του χαρίσει έξτρα credits· υπάρχει και το έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Συγχώρεσέ με», το οποίο δεν ξέρω τι δραματουργικά εχέγγυα διαθέτει, όμως η σκηνοθετική παρουσία του Ακύλλα Καραζήση δεν περνάει απαρατήρητη.
Από εκεί και πέρα, υπάρχουν αρκετές παραγωγές που παρακινούν το ενδιαφέρον. Ειδικά η Άντζελα Μπρούσκου που θα σκηνοθετήσει Φασμπίντερ («Τα πικρά δάκρυα της Πέτρας φον Καντ»), και ο Bruce Myers-ο για πολλές δεκαετίες συνεργάτης του Peter Brook- Ζαν Ζενέ («Δούλες») δίνουν με την παρουσία τους μία ξεχωριστή δυναμική στη μέχρι πρότινος παιδική σκηνή του θεάτρου Rex. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος θα καταπιαστεί με «Έναν άνθρωπο για όλες τις εποχές» στην κεντρική σκηνή της Αγίου Κωνσταντίνου, η Πηγή Δημητρακοπούλου θα μας συστήσει άγνωστα στην Ελλάδα μονόπρακτα του Τενεσί Ουίλλιαμς («Paradise») και ο Δημήτρης Λιγνάδης θα σκηνοθετήσει την ελισαβετιανή ιστορία αιμομιξίας στο θέατρο Χώρα («Κρίμα που είναι πόρνη»). Το θέατρο Χώρα θα φιλοξενήσει και την εφηβική σκηνή του Θεάτρου με το σημαντικό και άκρως επίκαιρο -παρουσιάστηκε τις δύο τελευταίες σεζόν και στο ΚΘΒΕ- «Κύμα» (σκηνοθεσία Νίκου Αρβανίτη).
Ακόμη και οι «εμπορικές» -ή λαϊκές, αν προτιμάμε- επιλογές ακούγονται καλύτερες από τις φετινές: ο Πέτρος Φιλιππίδης επιμένει στο κοινωνικό ελληνικό έργο («Ο λάκκος της αμαρτίας» του Γιώργου Μανιώτη) ο Νίκος Μαστοράκης υπόσχεται μία καινούρια ματιά στη «Φιλουμένα Μαρτουράνο», ενώ η κεντρική σκηνή του Rex θα γεμίσει με τα τραγούδια της «Πιαφ» (σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια) και τη μουσική του πολυαγαπημένου μιούζικαλ «Σρεκ» (σκηνοθεσία Άγγελου Μέντη).
Από τις φετινές παραγωγές θα επαναληφθούν η «Φλαντρώ», το «Κέικ», η «Δυτική αποβάθρα», το «Μεφίστο» και το «Δεκαήμερο», με βασικό επιχείρημα τη μεγάλη τους απήχηση στο κοινό. Χωρίς να αμφισβητείται η αξία των περισσότερων ως της «αφρόκρεμας» του φετινού Εθνικού, παρ’ όλ’ αυτά, ο Σωτήρης Χατζάκης φαίνεται να παρακάμπτει το γεγονός πως οι συγκεκριμένες παραστάσεις στριμώχτηκαν μέσα σε ένα πολυπληθές πρόγραμμα, κάποιες από αυτές στο τέλος της σεζόν, για λίγες παραστάσεις (του ενός μήνα ή λιγότερο), και έτσι μοιραία δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους. Το ίδιο πολυπληθές πρόγραμμα επιχειρεί να εφαρμόσει και του χρόνου ο Σωτήρης Χατζάκης, διακυβεύοντας το ίδιο: να προσφέρει μια ασφυκτική εναλλαγή παραστάσεων που ίσως αδικήσει κάποιες από αυτές.
Θα κλείσω με ένα «αλλά», επειδή πάντα -και ειδικά στην περίπτωση του Σωτήρη Χατζάκη- υπάρχει ένα. Η φετινή συμπεριφορά του και όσα προκάλεσε στους κόλπους του Εθνικού Θεάτρου δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Καλά να είμαστε, όμως, και θα τα λέμε.
