Με διαμεσολαβητή την τεχνολογία στην εμπειρία της εμβύθισης παρασύρει τον θεατή σε μια δεύτερη ανάγνωση των έργων της στοχεύοντας στη δυναμική εμπλοκή του αντικαθιστώντας ή επαυξάνοντας την ανάδραση σε μία ή παραπάνω αισθήσεις, αλληλεπιδραστικά, πολύ-αισθητικά, βασισμένα στη όραση και την ακοή.
Η επιμελήτρια-ιστορικός τέχνης Μαρία Κενανίδου γράφει στο κείμενο του καταλόγου: Με τους χρόνους, τις παύσεις και τις αποσιωπήσεις εντάσσει τον θεατή στη δική της ρυθμολογία θέασης προσκαλώντας και προκαλώντας τον να μην προσπεράσει και ν’ αφιερώσει χρόνο, προτρέποντάς τον στη δική του προσωπική υπέρβαση, ώστε να μετουσιωθεί σε ενεργό μέτοχο-κοινωνό του έργου της με στόχο την άρση της αδράνειας. Χρησιμοποιώντας παλαιότερη αναλογική τεχνολογία θέτει υπό αμφισβήτηση τις συνήθεις συμβάσεις και εισβάλει στον κοινωνικό χωροχρόνο, επιθυμώντας να ενεργοποιήσει τον θεατή, ενάντια στη προκατασκευασμένη έννοια της φαινομενικής, υπονομευτικής και μονότονης προβλεψιμότητας.
