Η παράσταση «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα. Ο Ιταλός δάσκαλος συγκέντρωσε τις αστείες μα και καυστικές εκθέσεις των μαθητών του από το Δημοτικό Σχολείο του Αρζάνο, χωριού της Νοτίου Ιταλίας. Στο Χώρο Τέχνης και Δράσης Βρυσάκι από τις 16 Μαρτίου έως 8 Απριλίου.
Οι μαθητές από το φτωχό Αρζάνο κοντά στην Νάπολη, τα αντιμετωπίζουν όλα με αγνό χιούμορ την φτώχεια, το ότι πρέπει να εργάζονται ως μεγάλοι, την μαφία, το σχολείο που καταρρέει. Στις εκθέσεις τους σχολιάζουν τις οικογένειές τους, τους γύρω τους, την πατρίδα τους αλλά και άλλες χώρες, την Ιστορία, τα Θρησκευτικά, την επικαιρότητα… Τα γραπτά τους γίνονται ένας ολοκάθαρος καθρέφτης για όλον τον κόσμο. Τίποτα δεν ξεφεύγει από την αντίληψη των μικρών μαθητών. Και ο αφελής και ξεκαρδιστικός τρόπος με τον οποίο περιγράφουν ό,τι συμβαίνει, είναι συχνά πιο εύγλωττος και πιο ξεκάθαρος από πολλών μεγάλων. Τα τρία βιβλία που εξέδωσε ο Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω», «Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα αρραβωνιάστηκαν από κάτω» και «Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα» έγιναν ανάρπαστα και μεταφράστηκαν σε πολλές χώρες, ενώ η Λίνα Βερτμίλερ γύρισε το 1992 την ταινία «Ciao Professore» βασισμένη στο πρώτο βιβλίο, «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω».
Το σκηνικό της παράστασης: μια σχολική τάξη, αλλάζει συνεχώς σχήμα και μεταμορφώνεται για να δεχτεί την ιστορία της κάθε έκθεσης. Οι ηθοποιοί με απλά μέσα ( playmobil, φακούς, σχολικά αντικείμενα) αλλά κυρίως με την χρήση του σώματος, ταξιδεύουν μέσα από το βλέμμα των μικρών παιδιών και μιλάνε για την Οδύσσεια, τον Μωυσή με το κιβώτιο, την προϊστορική εποχή, το ερείπιο σπίτι που μπάζει νερά, την Καμόρα, τον Μπερλουσκόνι, την Νάπολη, τον Μαραντόνα, την φτώχια που επικρατεί στον κόσμο και τονίζουν πως όλοι οι πλούσιοι θα πρέπει να πάνε στην κόλαση γιατί απλούστατα η καμήλα μπαίνει.
