Ο καλλιτέχνης παρουσιάζει ένα σύνολο έργων μεγάλων διαστάσεων, μέρος της εργασίας του των τελευταίων 3 ετών. Μέσω της πλαστικής του, που αναδεικνύει στο έπακρο τη σχεδιαστική του δεινότητα και τη γνωστή μαεστρία του στο χειρισμό του χρώματος, παρουσιάζει στο κοινό ένα ιδιόμορφο ζωγραφικό ρεπορτάζ. Ανταποκριτής μιας αμείλικτης πραγματικότητας που διασταυρώνεται με τα αρχέτυπα της ελληνικής συλλογικής μνήμης και τη μυθοπλαστική δύναμη της φαντασίας του, ο Γιαγιάννος συνθέτει μια διαφορετική επικαιρότητα από αυτή που «προτείνουν» τα ΜΜΕ. Η φανταστική επικαιρότητα του Γιαγιάννου αποδεικνύεται συχνά πιο επίκαιρη από την πραγματική, γιατί η επιφάνεια του καμβά του είναι βαθύτερη, πιο ειλικρινής και πολύσημη από την επιφάνεια του τηλεοπτικού δέκτη.
Η Ε.Δ.Ε.Μ. του Γιαγιάννου είναι ένας κήπος επίγειων απολαύσεων, παγκόσμιος, όπου συνυπάρχουν η Ευρώπη, η Αμερική, η Αφρική και η Ασία, μέσω των συμβόλων τους, σε ένα συμπίλημα γλυκόπικρων αναμνήσεων και ποιητικής μαντικής, η οποία προβάλλει στους πίνακες ένα μέλλον άλλοτε ζοφερό κι άλλοτε συμφιλιωτικό.
Γύρω από το κεντρικό έργο της έκθεσης, «Το Πείραμα», με τους πρωτόπλαστους να φιγουράρουν σαν σε εξώφυλλο lifestyle περιοδικού, αναπτύσσεται ο μετα-παράδεισος του Γιαγιάννου. Στο βάθος… κήπος της Ε.Δ.Ε.Μ., συντομευμένος αλλά υπερκορεσμένος, γνωστός αλλά άγνωστος, γκλαμουράτος αλλά υπαινικτικός. Στον Παράδεισο αυτό, χωρίς ευνοουμένους, είναι πιθανότερο η Χίμαιρα να φονεύσει το Βελλεροφόντη, η Μέδουσα να αποκεφαλίσει τον Περσέα, η Λήδα να ξεγελάσει τον κύκνο. Γιατί; Διότι στην Ε.Δ.Ε.Μ δεν υπάρχει ακόμα ιστορία και ο μύθος ξαναγράφεται διαρκώς, νευρικά και με ταχύτητα πειραγμένης εντούρο.
Τα υλικά του – ακρυλικά, λάδια, μολύβια, λαζούρες, βερνίκια – εδραιώνουν και δικαιώνουν την εμμονή του Απόστολου Γιαγιάννου στη ζωγραφική καβαλέτου, ενώ λειτουργούν ως «ζωντανή» απόδειξη ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να αλλάζει διαρκώς, παραμένοντας με συνέπεια ο εαυτός του. Η απολύτως σύγχρονη προσέγγιση του Γιαγιάννου στα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα και στην επιχειρηματική ηθική της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύει ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που, μετά από 69 ατομικές εκθέσεις, εξακολουθούν να βλέπουν με διαύγεια το πλαίσιό τους και να το κρίνουν, όχι δομικά καταστρέφοντας, αλλά δημιουργικά αποδομώντας. Η εμπειρία του Γιαγιάννου δεν είναι φορτίο που τον καθηλώνει, είναι ατσάλινο φτερό που τον απογειώνει.
Τα πολύβουα αλλά συνθετικώς απέριττα έργα του είναι άρτια εικαστικά ντοκουμέντα της συνομιλίας του καλλιτέχνη με την ιστορία, την κοινωνία, τον μύθο. Ο παράδεισος δεν είναι η φύση και η κόλαση δεν είναι η τεχνολογία. Δεν υπάρχει εξιδανίκευση σε αυτή την Ε.Δ.Ε.Μ. Υπάρχει σαρκασμός και αμφισημία. Πίσω από το αρκτικόλεξο του τίτλου, κρύβεται δυσοίωνο το μήνυμα της Ε.Δ.Ε.Μ.: Έτσι. Δεν. Έχουμε. Μέλλον. Οι ενσωματωμένες στα έργα λεζάντες, παρά την αμεσότητά τους, δεν παγιώνουν κάποιο συγκεκριμένο νόημα, αλλά επιτρέπουν πολλαπλές ερμηνείες, ενώ μάλλον αυτοσαρκάζονται. Ο άνθρωπος δείχνει να νικά τη φύση, αλλά είναι ήδη νικημένος από την αγέρωχη αδιαφορία της.
