Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος του δανείζεται τον τίτλο της νέας εκθεσιακής του ενότητας, όπως ο ίδιος παρατηρεί: «από μία από τις πιο ρομαντικές ιστορίες που έχουν γραφτεί”, τη Θεία Κωμωδία. Το 1321 ο Δάντης ολοκληρώνει το λογοτεχνικό του αριστούργημα που θα γίνει στην πορεία ένα από τα σημαντικότερα κείμενα στην ιστορία της λογοτεχνίας και θα σηματοδοτήσει τη μετάβαση της ιταλικής λογοτεχνίας από τη λατινική στην ιταλική γλώσσα. Ο Δάντης ταξιδεύει συνοδευόμενος από αυτόν που θεωρεί δάσκαλό του, μέσα από το καθαρτήριο και την κόλαση για να φτάσει να συναντήσει τη Βεατρίκη στον Παράδεισο, στον οποίο εισέρχεται μόνο αφού αυτή συγχωρεί όλες τις επίγειές του αμαρτίες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο ποιητής συναντά καταστάσεις, οι οποίες περιγράφουν την ταραχώδη πολιτική και ηθική κατάσταση της σύγχρονής του Ιταλίας.
Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος μέσα από την εξερεύνηση των δυνατοτήτων της ζωγραφικής γλώσσας και τον εμπλουτισμό της με διαφορετικές τεχνικές και ιδιώματα οδηγεί το θεατή σε συναντήσεις με εικόνες και καταστάσεις, με σύμβολα και χαρακτήρες που συνδέονται τόσο με την παιδική και εφηβική ηλικία της γενιάς του καλλιτέχνη, όσο και με τη σύγχρονη ιστορία. Τα έργα του Κωνσταντίνου Πάτσιου δημιουργούν μια συνεχή και δυναμική μετατόπιση από το προσωπικό στο κοινωνικό κάνοντας ταυτόχρονα αναφορές σε διαφορετικά κινήματα της τέχνης, από τον εξπρεσιονισμό και το ρεαλισμό ως το dada και την pop art. Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος πλάθει με τη ζωγραφική φόρμες και εικόνες που ισορροπούν μεταξύ γνώριμου και καινούργιου τοποθετώντας παράλληλα υπό αμφισβήτηση, με μη επιθετικό τρόπο, τις σχέσεις του θεατή με τη δεδομένη ποπ κουλτούρα.
