Η γκαλερί Siakos.Hanappe φιλοξενεί τη διπλή έκθεση της Δήμητρα Γιαννακάκου Ραζέλου με τίτλο Color Simulation και του Στάθη Αλεξόπουλου Hubs/ Κόμβοι.
Δήμητρα Γιαννακάκου Ραζέλου:Οι κύριες έννοιες της δομής του έργου της Δήμητρας Γιαννακάκου Ραζέλου είναι το χρώμα και ο χώρος. Το χρώμα νοείται ως η χρωστική ύλη της ζωγραφικής, η λαδομπογιά ως ύλη, ως έτοιμο χρώμα. Μία έκθεση με το τίτλο Color Chart (=δειγματολόγιο) που έγινε το 2008 στο M.O.M.A. της Νέας Υόρκης κατέδειξε ότι πολλοί καλλιτέχνες της pop art και μινιμαλιστές από το 1950 και μετά, όπως ο Richter, o Jasper Johns αλλά και ο Duchamp προγενέστερα, είδαν το χρώμα ως χρωστική ύλη και όχι ως φαινομενικές χρωματικές εντυπώσεις του ανθρώπινου υποκειμένου προερχόμενες από το φωτεινό φάσμα του Νεύτωνα. Στο έργο, η ύλη του χρώματος, βγαλμένη όχι από την παλέτα του καλλιτέχνη, αλλά «ωραία, όπως είναι μέσα στο κουτί», -(ο Frank Stella το 1964 σε ραδιοφωνική εκπομπή είπε ότι θα ήθελε να διατηρήσει τη μπογιά τόσο ωραία όσα ήταν μέσα στο κουτί)- προκύπτει στον πραγματικό χώρο σαν να βγαίνει από τα όρια του δισδιάστατου ζωγραφικού καμβά. Έτσι το χρώμα ως ύλη γίνεται πραγματικός χώρος. Ο χώρος όμως που παρουσιάζει το έργο είναι μία προσομοίωση, η προσομοίωση π.χ. ενός δωματίου, του δωματίου της καλλιτέχνιδας. Έτσι το πραγματικό ταυτίζεται με την προσομοίωση του. Η βάση (τοίχοι, πάτωμα, κουρτίνα) και τα αντικείμενα του δωματίου αποδίδονται στις φυσικές τους διαστάσεις, όπως στα γλυπτά των σούπερ-ρεαλιστών γλυπτών Hanson και Levine.
Στάθης Αλεξόπουλος: Ο Στάθης Αλεξόπουλος παρουσιάζει μια σειρά καινούργιων γλυπτών που συμπεριλαμβάνουν μεταξύ άλλων την Αφροδίτη της Μήλου, κομψές αλογοκεφαλές, κιθάρες και μια μοτοσυκλέτα. Το ενδιαφέρον του για το design είναι επίσης εμφανές με τα γλυπτά τραπέζια και τη καρέκλα Isis. Ο Στάθης Αλεξόπουλος επιλέγοντας καθημερινά χρηστικά αντικείμενα και κλασσικά θέματα τα μετατρέπει σε σύγχρονα σύμβολα. Πειραματίζεται διαρκώς με νέα πρωτοποριακά υλικά που του δίνουν τη δυνατότητα να δημιουργεί διαφορετικές μεταλλικές επιφάνειες. Ο Στάθης Αλεξόπουλος εφαρμόζει πάνω στις βασικές δομές των αντικειμένων ένα προσωπικό στυλ μέσω σχημάτων όπως λωρίδες και ιμάντες που δημιουργούν «κόμβους» παραπέμποντας στην αρχαία τεχνική, της «μουμιοποίησης». Το αποτέλεσμα είναι ο επαναπροσδιορισμός του αντικειμένου διατηρώντας την αρχική του μορφή ως μνήμη, αναλλοίωτη στον χρόνο δίνοντας του μέσα από μια σύγχρονη οπτική μία νέα ταυτότητα με έντονο εικαστικό χαρακτήρα.
