Το σαλόνι μιας οικογένειας. Μεσημέρι. Φαγητό. Τηλεόραση. Το τηλέφωνο χτυπάει. Κανείς δεν το σηκώνει. Είναι εκείνος που παίρνει; Πού ήταν τόσον καιρό; Και το κενό που άφησε, με τι έχει γεμίσει;
Η παράσταση, μια performance με θέμα την επιστροφή, είναι επηρεασμένη από τον πίνακα του Ρώσου ζωγράφου του 19ου αιώνα Ίλια Ρέπιν «Δεν τον περίμεναν», στον οποίο ένας άντρας γυρνάει από στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιβηρίας στο σπίτι του, όπου σχεδόν κανείς δε θέλει να τον υποδεχτεί. Η επιστροφή του εξόριστου είναι πάντα δύσκολη, προβληματική. Έχει μεσολαβήσει χρόνος, έχει αλλάξει ο χώρος. Δεν ξέρει τι να περιμένει.
