Ο Βένιας, τεχνικός εγκατάστασης καλωδίων, έχει μόλις χάσει τη δουλειά του γιατί έπεσαν στα χέρια της Διοίκησης γραφήματα στα οποία απεικόνιζε την κατανάλωση αλκοόλ από τον ίδιο και τους συναδέλφους του ανά ημέρα εργασίας. Εκτροχιασμένος από τον ρου της «κανονικής» ζωής, παίρνει το τραίνο για το Πετουσκί –εκεί όπου τον περιμένει ΕΚΕΙΝΗ. Και καθώς ο Βένιας δεν είναι μόνο γνώστης των καλύτερων κοκτέηλ με βότκα, αλλά και λάτρης της μουσικής, της ιστορίας και της λογοτεχνίας, το ταξίδι μαζί του μετατρέπεται σε μια μεγάλη «βόλτα στον κόσμο». Θα μας μυήσει στην τέχνη τού να πίνεις, θα συναντήσει επιβάτες και αγγέλους, και θα έρθει αντιμέτωπος με τους δαίμονές του.
Καθώς παρακολουθούμε με αγωνία αν θα φτάσει τελικά ο ήρωάς μας στην Ιθάκη του, συνειδητοποιούμε ότι η διαδρομή Μόσχα-Πετουσκί είναι μια υπαρξιακή αναζήτηση, ότι η βότκα είναι μόνο η αφορμή, και ότι αυτό για το οποίο πραγματικά μιλάει το έργο είναι τα όρια της ελευθερίας, θέτοντας το σπαρακτικό ερώτημα: ώς πού και για πόσο ακόμα θα μπορεί ο Βένιας να ταξιδεύει;
Ο συγγραφέας και το έργο
Το άλλοτε σκοτεινό, άλλοτε ξεκαρδιστικό, και πάντως απίστευτα ποιητικό αφήγημα του Βενεντίκτ Εροφέεφ (1938-1990) «Μόσχα-Πετουσκί» πρωτοκυκλοφόρησε το 1969 στην τότε Σοβιετική Ένωση ως σαμιζντάτ (δηλαδή ως έντυπο ή χειρόγραφο το οποίο διακινείτο χέρι με χέρι). Στην Ευρώπη χαιρετίστηκε ως αριστούργημα πολύ πριν την πρώτη ρώσικη έκδοσή του το 1989. Σήμερα θεωρείται πλέον –εντός και εκτός Ρωσίας- ένα από τα «κλασικά» έργα της ρωσικής πεζογραφίας του 20ου αιώνα.
Αν και ο συγγραφέας φαίνεται να σατιρίζει τα κακώς κείμενα της σοβιετικής κοινωνίας, το έργο «μιλάει» κατευθείαν στο μυαλό και στην καρδιά μας εδώ και τώρα, καθώς έχει για ήρωα έναν άνθρωπο ο οποίος -παρ’όλο που έχει εξοβελισθεί από το σύστημα- παλεύει με τους δαίμονές του, με τους συμπατριώτες του, και με τον κόσμο ολόκληρο για το ωραίο και το καλό. Τι πιο επίκαιρο για την Ελλάδα του 2010;
