Μια εικαστικά όμορφη ηχοκινητική παράσταση υπό το κωδικό όνομα “Άργος” ξεκίνησε στο θέατρο Φούρνος τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου και θα παίζεται για ένα μήνα. Η παράσταση, που ανεβαίνει στο πλαίσιο της πλατφόρμας create an accident, περιγράφει την ιστορία της περιπλάνησης μέσα από τα μάτια αυτού που περιμένει. Εξού και το όνομα, εμπνευσμένο από τον σκύλο του Οδυσσέα που επί είκοσι χρόνια (σκύλος αθάνατος!) δεν έκανε τίποτα άλλο από το να περιμένει το αφεντικό του, ως καλός, πιστός φίλος.
Δεν έκανε τίποτα άλλο, όμως; Kατά τη διάρκεια της μίας ώρας της παράστασης, αποδεικνύεται σταδιακά ότι, στην πραγματικότητα, δεν γίνεται να μην κάνεις τίποτα. Η ζωή, ουσιατικά, αποτελεί τη σύνθεση όλων αυτών των πραγμάτων που κάνουμε περιμένοντας να συμβεί κάτι, ανεξάρτητα με το τι και αν περιμένουμε να γίνει. Άλλωστε, όπως μας είπαν και οι ηθοποιοί (και όχι μόνο: σύλληψη, σκηνοθεσία, σχεδιασμός σκηνικού χώρου, φωτισμών, κοστουμιών, ήχου, video) της παράστασης Ντίνος Νικολάου και Σίμος Πατιερίδης η όλη ιδέα στηρίχτηκε στο να δημιουργήσουν ένα έργο για το “τι συμβαίνει στον ενδιάμεσο χρόνο”, στον χρόνο της αναμονής.
Το έργο ξετυλίγει τις ζωές των δύο ηρώων που συγκατοικούν σε ένα μικροσκοπικό σπίτι και εκτελούν με θρησκευτική ακρίβεια την καθημερινή τους ρουτίνα. Η ζωή τους παρουσιάζεται με τη μορφή ενός videogame, το οποίο αν και επιλέγουν να παίξουν, δεν θα μπορούσαν ωστόσο και να αποφύγουν. Οι ήρωες, λοιπόν, αφού διαλέξουν επίπεδο δυσκολίας, διαμορφώσουν το avatar τους και του προσδώσουν κάποια βασικά στοιχεία, όπως ευφυία και αντοχή σώματος, ξεκινούν να “παίζουν” ακολουθώντας τις εντολές που τους δίνονται στην οθόνη πίσω τους. Τι παιχνίδι παίζουν όμως; Τίποτα. Απλώς ζουν.
Η αλήθεια είναι ότι κατά καιρούς -κυρίως σε περιόδους κρίσης ταυτότητας- κάποιοι, ίσως, έχουμε αναρωτηθεί αν η ζωή είναι απλώς ένα παιχνίδι που διέπεται από απλούς κανόνες γραμμένους στο πίσω μέρος ενός κουτιού που κανείς δεν κοίταξε και που η μία ή η άλλη επιλογή μας δεν αποτελεί παρά το τυχαίο αποτέλεσμα της ζαριάς που φέραμε. Και πάλι, όμως, πώς οπτικοποιείται μια τέτοια αίσθηση; Κι αν η ζωή δεν είναι παιχνίδι αλλά το παιχνίδι είναι η ζωή;
Χμμ… Φιλοσοφίες. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, στόχος των δύο ηρώων του έργου δεν είναι να εμβαθύνουν στις υπαρξιακές τους ανησυχίες αλλά μέσα από μια απλή, μηχανιστική, επιτελεστική διαδικασία να φέρουν εις πέρας όλες τις αποστολές-γρίφους (ως άλλοι Οδυσσείς) που τους αναθέτει το παιχνίδι – όποιο κι αν είναι αυτό– χωρίς πολλά πολλά ερωτήματα και χωρίς γιατί. Γιατί έτσι είναι.
Συνοπτικά, ο “Άργος” αποτελεί μια παράσταση ευχάριστη, όμορφη, με γρήγορο ρυθμό και αρκετό χιούμορ, έξυπνες κινησιολογικές λύσεις και απόλυτα ενταγμένες video-ηχητικές παραγωγές, από δύο νέους καλλιτέχνες που αν και έχουν συγκεκριμένη άποψη για το σημαίνει αστική-ποπ τέχνη δεν επαναπαύονται και συνεχίζουν να την εξελίσσουν και να εξελίσσονται.
Η παράσταση θα παίζεται μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου.
