Μπορεί να είναι κανείς δύο πρόσωπα την ίδια στιγμή; Μια θεατρική παράσταση από το λόγο στη σιωπή και από τον εαυτό στον άλλο. Η Ελίζαμπεθ Βόγκλερ είναι ηθοποιός. Ενώ υποδύεται την Ηλέκτρα, χάνει τη φωνή της καταφεύγοντας σε μια σιωπηρή απομόνωση και πέφτει σε κατατονία. Η Άλμα είναι η νοσοκόμα που θα αναλάβει να τη φροντίζει. Η σχέση όσμωσης που αναπτύσσουν είναι μια πορεία από τις συγκεκριμένες ταυτότητες που φέρουν, στην απώλεια και την ανασυγκρότησή τους. Μια διαδρομή από τον κοινωνικό ρόλο στο ρόλο του μύχιου Εγώ. Τα πρόσωπα συγχέονται, σχεδόν συγχωνεύονται, κι ο προσδιορισμός παραίσθησης και πραγματικότητας είναι ένα παιχνίδι που θα παιχτεί μέχρι τέλους. Μέχρι να πάψει να έχει ενδιαφέρον…
Την «Περσόνα» του Σουηδού Ίνγκμαρ Μπέργκμαν με τη μινιμαλιστική, μοντέρνα και φιλοσοφική ματιά του σπουδαίου σκηνοθέτη πάνω στη γυναικεία φύση αλλά και την ανθρώπινη ύπαρξη, που δύναται να «διαβαστεί» και ως μια αλληγορία για την ίδια την Τέχνη, μεταφέρει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μια ομάδα συντελεστών.
Στη θεατρική αυτή μεταφορά, η σιωπή χρησιμοποιείται ως βασικό δομικό στοιχείο της δραματουργίας. Πρόκειται για μια προσπάθεια να φωτιστεί η αποτυχία της ψυχαναλυτικής διαδικασίας και ίσως, κατ’ επέκταση, η συμβολική ακύρωση του λογοκρατούμενου δυτικού πολιτισμού. Στο πλαίσιο της παράστασης, ψυχανάλυση και λόγος αποτυγχάνουν να προσδώσουν νόημα στην ύπαρξη και να οδηγήσουν στην ίαση.
