Το Sex and the City έκανε την πρεμιέρα του το 1998 στο HBO, αλλάζοντας τα πάντα, ούτε οι ίδιοι οι συντελεστές του ίσως να μην είχαν υποψιαστεί την επίδραση που θα είχε στην ποπ κουλτούρα, τη μόδα και την κοινωνική συζήτηση γύρω από τη γυναικεία σεξουαλικότητα αυτή η τηλεοπτική σειρά. Ήταν μια εποχή που η τηλεόραση σπάνια παρουσίαζε γυναίκες με δική τους φωνή και ανεξάρτητες ζωές. Ήταν μια εποχή που ένας πλανητάρχης είχε κάνει όλον τον πλανήτη να μιλά ανοιχτά για την πεολειχία για όσους θυμούνται τον Μπιλ Κλίντον και τη Μόνικα Λεβίνσκι. Ο Darren Star του Beverly Hills 90210 και του Melrose Place και η Sarah Jessica Parker ως Carrie Bradshaw άρπαξαν την ευκαιρία και πρότειναν τη σειρά που το ΗBO χρωστάει την εδραίωσή του ως τηλεοπτικό δίκτυο γίνοντας αμέσως ένα πολιτισμικό ορόσημο. Φυσικά το Sex and the City δεν θα μπορούσε να υπάρχει άμα η συγγραφέας Candace Bushnell δεν είχε κάνει βιβλίο τα άρθρα της από τη στήλη που διατηρούσε την περίοδο 1994-1996 στον The New York Observer.
Λάτρεψα τη σειρά ειδικά στην πρώτη της σεζόν, όχι μόνο γιατί μίλαγε ανοιχτά για θέματα taboo μα πιο πολύ γιατί οι χαρακτήρες κοίταγαν κατάματα την κάμερα και μας μιλούσαν σε πρώτο πρόσωπο. Έτσι μας πρωτοσυστήθηκαν αυτές οι Νεοϋορκέζες 30 something κυρίες και η παρέα τους, με απευθείας απεύθυνση και προβληματισμούς. Οι άντρες γιατί θέλουν τα μοντέλα; Θα ζήσω τον έρωτα; Είναι μια λύση επιβίωσης μια γυναίκα να λειτουργεί συναισθηματικά στο κρεβάτι όπως ένας άντρας; Η λέξη fuck συνεχώς ν’ ακούγεται και η σειρά να γίνεται abso-fucking-lutely fabulous σεζόν με τη σεζόν. Έξι κράτησε όλες κι όλες από το 1998 ίσαμε το 2004 -μεσολάβησαν δυο κινηματογραφικές ταινίες- πήρε 8 Golden Globes και 7 βραβεία Emmy στις συνολικά 54 υποψηφιότητές της. Ένα μείγμα κοσμοπολίτικου glamour, ανεπιτήδευτου ωμού χιούμορ και βαθιάς κοινωνικής παρατήρησης το Sex And The City μας χάρισε χαρακτήρες που αγαπήσαμε, μα πάνω απ’ όλα μια αίσθηση ελευθερίας. Ειδικά για τις γυναίκες, αφού επιτέλους έβλεπαν γυναίκες να μιλούν ανοιχτά για το σεξ, να κυνηγούν καριέρες, να δοκιμάζουν διαφορετικά μοντέλα ζωής και ρούχων και να μην απολογούνται για τίποτα.
Η σειρά ολοκληρώθηκε το 2004, έπειτα από έξι σεζόν, αφήνοντας πίσω της δύο ταινίες (2008, 2010). Η φιλία των Carrie, Miranda (Cynthia Nixon), Charlotte (Kristin Davis) και Samantha (Kim Cattrall) έγινε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά. Ναι, ήθελα τη συνέχειά της, ήθελα να δω πως κύλησε η ζωή τους. Το παθαίνουμε αυτό όσοι αγαπήσαμε μια σειρά θέλουμε ποτέ να μην τελειώσει, αναπαράγουμε τις ατάκες της. Όμως κάπως πρέπει και ν’ αποδεχτούμε ότι αυτή μας η ανάγκη μπορεί και να ευτελίσει κάτι αγαπημένο. Έτσι ένιωσα παρακολουθώντας το “And Just Like That” που έκανε την πρεμιέρα του το 2021 από το HBO Max. Ένα revival που απ’ το πρώτο του κιόλας επεισόδιο με ξένισε. Πεθαίνει ο Mister Big στο μπάνιο και η Carrie δεν παίρνει το ασθενοφόρο κατευθείαν αλλά τονε κλαίει. Ναι, μιλά το σύνδρομο τιτανικού τώρα που έχω και η βαθιά πίστη ότι και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο χώραγε πάνω στην πόρτα που επέπλεε στα παγωμένα νερά. Η Carrie χήρα και τα ρούχα πιο υπερπαραγωγές από ποτέ μα η ουσία κάπου χαμένη στη σύλληψη των δημιουργών. Τα Manolo Blahnik και τα cosmopolitan cocktail εκεί μα η Samantha της Kim Cattrall, ίσως η πιο εμβληματική φιγούρα της σειράς, που έγινε σύμβολο απελευθέρωσης απούσα. Η ίδια η Cattrall είχε δηλώσει πως «Ο ρόλος μου έδωσε τη δυνατότητα να δείξω μια γυναίκα που δεν ντρέπεται για τις επιθυμίες της», επιθυμία όμως της ηθοποιού ήταν και να μην ευτελίσει έναν χαρακτήρα που δημιούργησε και της ανήκει.
Το 2021 λοιπόν που η HBO Max ανακοίνωσε την επιστροφή του franchise με τον τίτλο And Just Like That, το revival που θα ακολουθούσε την Carrie, τη Miranda και τη Charlotte στις ζωές τους στα 50 τους, η Kim Cattrall αρνήθηκε να συμμετάσχει. Δεν βρήκε καθόλου ενδιαφέρον το σενάριο και το μπιφ ξεκίνησε όταν δήλωσε ότι η σχέση της με τη Sarah Jessica Parker και τους υπόλοιπους συντελεστές είχε ραγίσει. Η απώλεια αυτή άλλαξε ριζικά τη δυναμική. Και το κοινό αμέσως σκέφτηκε χωρίς τη Samantha τι να το κάνω το Sex and The city; Θα έλειπε αυτό το μοναδικό στοιχείο της ανεξαρτησίας και της προκλητικότητας που εξισορροπούσε τον ρομαντισμό της Carrie, την ορθολογικότητα της Miranda και τον συντηρητισμό της Charlotte.
And Just Like That απ’ τη Σεζόν 1 εμφανίστηκαν νέες ηρωίδες που μας προκάλεσαν αμηχανίες. Σοκ ο θάνατος του Big (Chris Noth), του μεγάλου έρωτα της Carrie, από καρδιακή ανακοπή μετά από προπόνηση σε ποδήλατο στη σπιταρώνα τους. Μια σκηνή που συζητήθηκε έντονα, όχι για την τραγικότητά της αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο «έριξε» τη σειρά σε σκοτεινούς τόνους από την αρχή. Εδώ είχε περάσει καρκίνο η Samantha και οι δημιουργοί δεν μας μαύρισαν την ψυχή τότε και άξαφνα το 2021 σαν να θέλει αυτή η νέα σειρά να τα διαλύσει όλα και να βάζει την Carrie στα 50 της να μένει ολομόναχη πάμπλουτη χήρα για να δείξει την αγωνία της γυναίκας που χάνει τον έρωτα της; Εντάξει είπα ας το δούμε ποιητικά και συνέχισα να την παρακολουθώ. Μα τα πράγματα σεναριακά όλο και αγρίευαν.
Η Miranda περνάει υπαρξιακή κρίση, αφήνει τον γάμο της με τον Steve (David Eigenberg) και ανακαλύπτει τη σεξουαλική της ταυτότητα μέσα από τη σχέση της με τη Che Diaz (Sara Ramírez), μια stand-up κωμικό non-binary χαρακτήρα που κι αυτή μας δίχασε ως κοινό. Ένα κοινό που είχαμε ήδη εκπαιδευτεί να μιλάμε ανοιχτά για το σεξ και να σεβόμαστε την ποικιλότητα ξαφνικά σαν να μας φώναζε η σειρά θα το βάλω κι αυτό γιατί πουλάει. Ενώ η Charlotte συνεχίζει να είναι η πιο «παραδοσιακή» από ποτέ, αλλά οι κόρες της την οδηγούν σε προκλήσεις: η μία αμφισβητεί την ταυτότητά της, η άλλη αρνείται τα κοινωνικά καλούπια που η μητέρα της λατρεύει. Τα πράγματα γίνηκαν ακόμα πιο αχταρμάς με τις νέες προσθήκες χαρακτήρων όπως την Lisa Todd Wexley (Nicole Ari Parker) και τη Nya Wallace (Karen Pittman). Ας επιχειρήσουμε να φέρουμε και περισσότερη φυλετική και κοινωνική ποικιλομορφία να πουλήσουμε ακόμη πιο πολύ. Η προσπάθεια αυτή από μένα κι από πολλούς άλλους κρίθηκε ως «προσχηματική» και όχι οργανικά ενταγμένη στην αφήγηση μιας σειράς που επαναλαμβάνω μιλούσε ήδη ανοιχτά για πολλά θέματα δίχως taboo.
Έρχεται και η δεύτερη σεζόν που το αποτελείωσε. Η Carrie ξαναμπαίνει στη σκηνή του ραντεβού και ξανασυναντά τον Aidan (John Corbett), προκαλώντας νοσταλγία στους φανς με το ξαναζεσταμένο φαγητό. Σας πέθανε ο μεγάλος έρωτας της ζωής σας τρέχτε στον αμέσως παρακάτω μεγάλο σας έρωτα στη λίστα σας που τον χωρίσατε για τον άλλον. Κάνει και μια cameo εμφάνιση η Kim Cattrall στον ρόλο της Samantha στο φινάλε μην φανταστείτε τίποτε ιδιαίτερο μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία με την Carrie «ξεπέτα» που σε κάποιους ίσως και να προκάλεσε συγκίνηση. Προσωπικά είχα ήδη δυσαρεστηθεί με τις νέες φιγούρες που είχαν περισσότερο τον ρόλο «εκπροσώπων θεμάτων» (diversity, queer visibility, φυλετική ισότητα) παρά καλά ανεπτυγμένων χαρακτήρων με δικές τους ιστορίες. Αυτή ακριβώς και η διαφοροποίηση του And Just Like That… από το Sex and the City. Το παλιό Sex and the City υπήρξε προοδευτικό χωρίς να το διατυμπανίζει. Οι χαρακτήρες ζούσαν τις ζωές τους και μέσα από αυτές προέκυπταν οι θεματικές. Αντίθετα, το And Just Like That πολλές φορές μοιάζει να ξεκινάει από το μήνυμα και να προσαρμόζει τον χαρακτήρα γύρω του τόσο επιτηδευμένα που ακόμα και τα ρούχα που ήταν σήμα κατατεθέν της σειράς πια φάνταζαν κιτς φορεμένα κομμάτια πάνω σε κάποιες γυναίκες 50 ετών με κοινωνικό στάτους.
Στο Sex and the City, οι γυναίκες ήταν επιθυμητές, αστείες, ατελείς, αλλά πάντα αυθεντικές ενώ στο And Just Like That…, οι ίδιες γυναίκες μοιάζουν πολλές φορές εγκλωβισμένες σε μια αφήγηση που προσπαθεί να είναι «σωστή» αντί να είναι αληθινή και μοιάζουν γερασμένες κι όχι ζωντανές. Το παλιό υπήρξε πρωτοπόρο και απελευθερωτικό ενώ το νέο φάνηκε περισσότερο ανασφαλές και ενοχικό απέναντι στο παρελθόν του. Οι δε κριτικοί υπήρξαν διχασμένοι. Κάποιοι αποδέχτηκαν την προσπάθεια να δοθούν φωνές σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και να φανεί η πραγματικότητα της μέσης ηλικίας κι άλλοι μίλησαν για μια σειρά «βαριά, αμήχανη και γεμάτη από σεναριακά κλισέ». Όμως το κοινό που είναι πάντα ο μέγας κριτής δεν ήπιε στην υγειά της σειράς μήτε ένα Κοσμοπόλιταν ’γώ δε προσωπικά έψαχνα ταξί να φύγω κι ας την παρακολουθούσα πια απογοητευμένος με μια απορία τού που θέλουν να το πάνε πια. Το And Just Like That… δεν μπόρεσε να σταθεί αντάξιο του θρύλου του Sex and the City. Μια σειρά που αγάπησα. Το And Just Like That με απογοήτευσε γιατί αντί να γίνει ένα ώριμο sequel που θα έδειχνε τις ίδιες γυναίκες στα 50 τους με την ίδια τόλμη και χιούμορ, έμοιασε να «κρύβεται» πίσω από μηνύματα και να φοβάται την ίδια του την κληρονομιά.
Η αγάπη για τους χαρακτήρες έσωσε ό,τι μπόρεσε μα τελικά η ακύρωση της για τέταρτη σεζόν και το απότομο τέλος της είναι το αποτέλεσμα. Η Carrie, η Miranda και η Charlotte δεν τα κατάφεραν στα 50 τους να μας ταξιδέψουν όσα ευφάνταστα σύνολα κι αν φόρεσαν. Οι ιστορίες τους δεν είχαν πια την ίδια λάμψη. Η Samantha, διασώθηκε με την απουσία της υπενθυμίζοντας σε όλους ότι ήταν κι αυτή που έδινε στο Sex And The City το θάρρος να κοιτάξει τον κόσμο κατάματα. Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε το And Just Like That…είναι ότι κάποια πράγματα δεν χρειάζονται «αναβίωση», απλά γιατί ήταν ήδη τέλεια στη στιγμή τους.
Θα κρατήσω ως ανάμνηση από αυτή, τη λάθος απόπειρα την τελευταία σκηνή από το τελευταίο επεισόδιο του And Just like that… Είναι ημέρα των Ευχαριστιών, οι ηρωίδες μας τρώνε πίτα και ένα μοντάζ υπό τον ήχο του τραγουδιού του Barry White “You re the first, the last, my everything” μας ταξιδεύει. Βλέπουμε τις ηρωίδες ευτυχισμένες στα σπίτια τους για να καταλήγουμε στο μεγάλο άδειο από έρωτα πια σπίτι της Carrie μ’ εκείνη να χορεύει και να λέει μια φράση φεύγοντας από το πλάνο. Είναι μια φράση που ξαναγράφει αναφερόμενη στον επίλογο της ηρωίδας του βιβλίου της και ίσως η φράση ορόσημο της σειράς -στην προσπάθειά μου να βρω κάτι θετικό: “The woman realised she was not alone, she was on her own”. Αυτό βαστώ ως μήνυμα. Όπως και να μας τα φέρει η ζωή δεν πρέπει ποτέ να νιώσουμε μόνοι μα πρέπει να είμαστε σε θέση να επιβιώσουμε μόνοι just like that…
