Η Εταιρία Λυρικού Θεάτρου Ραφή παρουσιάζει την οπερέτα του Νίκου Χατζηαποστόλου «Οι Απάχηδες των Αθηνών», σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη και μουσική διεύθυνση-ενορχήστρωση Μιχάλη Παπαπέτρου.
Η λέξη απάχης, ξεχασμένη σήμερα, ήταν χρηστική στο Μεσοπόλεμο και πολύ απλά προέρχεται από τους Ινδιάνους Απάτσι. Μεταφορικά χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει τους περιθωριακούς, επικίνδυνους αλήτες του Παρισιού.
Οι Απάχηδες των Αθηνών υπήρξε, το 1921 που γράφτηκε, αλλά και για όλο τον Μεσοπόλεμο, το πιο επιτυχημένο έργο της τεράστιας και σχεδόν ολοκληρωτικά λησμονημένης παραγωγής της ελληνικής οπερέττας. Η νέα παραγωγή των Απαχηδων επιχειρεί να «ξανακοιτάξει» το μουσικό κείμενο του Χατζηαποστόλου με σεβασμό, αλλά και τόλμη, συμπεριλαμβάνοντας νέους και πιο έμπειρους λυρικούς τραγουδιστές.
Στο πυρήνα του καινούριου αυτού ανεβασματος βρίσκεται η αυθεντική, πρωτότυπη παρτιτούρα του συνθέτη, ιδωμένη μέσα από τη ματιά του τριαντάχρονου μαέστρου κι ενορχηστρωτή Μιχάλη Παπαπέτρου. Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης αναφέρει σχετικά: «Στη δική μας παράσταση παίρνουμε ως σημείο εκκίνησης τους επάλληλους κόσμους των άκρων. Όπως στο έργο, όπου υπονοείται μια γεωγραφική εγγύτητα των κατοικιών πλούσιων και φτωχών, έτσι και στη σημερινή Αθήνα το πολεοδομικό αφήγημα διαπλέκει τις ταξικές ομάδες, οι οποίες συναντώνται χωροχρονικά, χωρίς αναγκαστικά να συνυπάρχουν. Στις εισόδους γκαλερί του Μεταξουργείου, όπου η αφρόκρεμα της νέας αθηναϊκής δημιουργικότητας, υποστηριζόμενη από το τελευταίο κύμα της δημοσιογραφικής βιομηχανίας του lifestyle, εκθέτει τους (συχνά πολιτικούς) προβληματισμούς της, οι σύγχρονοι απάχηδες βρίσκονται σωριασμένοι, εκθέματα κι αυτοί μιας από τις πιο αποτρόπαιες δημιουργίες του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού. Η επαλληλία των κόσμων αυτών, πέρα από κάθε ηθικολογία, συνιστά τον πυρήνα ακριβώς της αρχικής δραματουργίας των Απάχηδων και δε μπορεί παρά να μας ενδιαφέρει, σε μια εποχή που η πόλη της Αθήνας τείνει να ταυτιστεί με το περιθώριό της, όποιο κι αν είναι αυτό.»
