Το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη με τίτλο «Μεταξά – Ακούγοντας το χρόνο» παρουσιάζεται στην Ταινιοθήκη από την Πέμπτη 11 Απριλίου και παίρνει παράταση μέχρι τις 24 Απριλίου.

Με αφετηρία γιατρούς και προσωπικό του αντικαρκινικού νοσοκομείου Μεταξά που πάσχουν οι ίδιοι από καρκίνο, παρακολουθούμε αυτήν τη ξεχωριστή ομάδα ασθενών καθώς συνεχίζουν να εργάζονται στο νοσοκομείο. Από το σοκ της πρώτης φοράς που το ακούει κάποιος, έως την εμπειρία του «…έμαθα να ακούω το χρόνο», ο καρκίνος από απειλή θανάτου γίνεται δάσκαλος ζωής γι’ αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο προσθέτοντας χρόνια στη ζωή τους, αλλά και προσθέτοντας ζωή στα χρόνια τους. Ένα ακόμη ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη, για την υπαρξιακή κατάσταση του ανθρώπου όταν βρίσκεται σε οριακές καταστάσεις.

«Η ταινία αυτή δεν είναι ένας οδηγός αυτοβοήθειας για τους καρκινοπαθείς και τους οικείους τους, π.χ., δεν αναφέρεται στην πρόληψη, δεν προπαγανδίζει το κόψιμο του τσιγάρου και των βλαβερών συνηθειών. Η ταινία μιλά για την ελπίδα, όπως δεν μπορεί να μιλήσει η στατιστική. Μιλά για τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού, για τη συλλογικότητα, για το κοινωνικό χρώμα της ατομικής περιπέτειας. Λένε ότι ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, ενώ ο απαισιόδοξος το βλέπει μισοάδειο. Ας φανταστούμε μια κλεψύδρα στη θέση του ποτηριού. Η ταινία αυτή μοιάζει με μια κλεψύδρα όπου η άμμος κινείται, αλλά ο όγκος της παραμένει σταθερός. Κάτι αδειάζει και, ταυτόχρονα, κάτι γεμίζει. Ποιος ξέρει, κάποια μέρα ίσως η επιστήμη μάς επιτρέψει να αναποδογυρίσουμε την κλεψύδρα και όλα ν’ αρχίσουν ξανά από την αρχή» Δημήτρης Χρήστου, Safe Blood BioAnalytica

Σταύρος Ψυλλάκης

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1954. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και Σκηνοθεσία στη σχολή Ε. Χατζίκου. Συνέχισε τις σπουδές του, ως υπότροφος του Γαλλικού κράτους στο Παρίσι, στη Σκηνοθεσία ανθρωπολογικού ντοκιμαντέρ στα Ateliers VARAN. Ζει στην Αθήνα και ασχολείται με την σκηνοθεσία και την παραγωγή ταινιών ντοκιμαντέρ.

Επιλεκτική Φιλμογραφία
2012 ΜΕΤΑΞΑ ακούγοντας το χρόνο (doc., 87΄) (2ο Βραβείο Ταινίας Μεγάλου Μήκους στο 6ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας)
2011 Μυλωνογιάννη 120, Χανιά (επεισόδιο της σειράς Docville για ΕΡΤ) (doc., 45΄)
2011 Στράτος-Alice Anne (επεισόδιο της σειράς ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ για ΕΡΤ) (doc., 45΄)
2011 Προκόπης-Καρολίνα (επεισόδιο της σειράς ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ, για ΕΡΤ) (doc., 45΄)
2011 Φιλιππίνες (επεισόδιο της σειράς ΦΥΛΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, για ΝΕΤ) (doc., 45΄)
2009 Άλλος δρόμος δεν υπήρχε (doc., 87΄) (Βραβείο κοινού στην κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λευκωσίας – Όψεις του κόσμου, 1ο Βραβείο Ταινίας Μεγάλου Μήκους στο 3ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας & 1ο Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ) της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου)
2005 Πολλά μπορούμε να κάνουμε (doc., 62΄)
2005 Τιροθέα – Λιανοκλάδι (doc., 28΄)
2002 Οι φύλακες της μνήμης (doc., 57΄)
2001 Α.Β.Ε.Α. ο πηγμένος χρόνος (doc., 28΄)
2001 Ήρθαμε εδώ (doc., 52΄)
2000 Η ζημιά του σπασμένου καθρέπτη (doc., 56΄)
2000 Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν (doc., 52΄) (Ειδικό βραβείο καλύτερου ελληνικού δημιουργικού ντοκιμαντέρ στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας & βραβείο Καλύτερης Ελληνικής ταινίας (εξ ημισείας με το ντοκιμαντέρ «Η άδεια») από την Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών)
1999 Πειραιάς – Χυτήριο δυο αιώνων (doc., 30΄)
1995 Σφακιά – Η χώρα των φαραγγιών (doc., 25΄)
1994 Τ’ αδέρφια (doc., 62΄)
1993 Το μυστικό (doc., 59΄)