Το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων παρουσιάζει την ομαδική έκθεση “Watergas Project“, μια νέα εικαστική παραγωγή που φέρνει τη σύγχρονη τέχνη σε διάλογο με τον βιομηχανικό χώρο και την ιστορία του. Από τις 16 έως τις 29 Οκτωβρίου, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων στο κτίριο του Νέου Υδαταερίου, 13 εικαστικές προτάσεις καλλιτεχνών ηλικίας από 18 έως 35 ετών παρουσιάζονται στον χώρο, αναδεικνύοντας συνδέσεις ανάμεσα στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, τη βιομηχανική ιστορία και τα ίχνη της παραγωγικής δραστηριότητας που παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο.
Το “Watergas Project” αποτελεί ένα νέο εγχείρημα του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου, διευρύνοντας το πεδίο της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας μέσα από τη συμμετοχή νέων δημιουργών. Τα έργα, τα οποία επιλέχθηκαν μέσα από ανοιχτό κάλεσμα που διενεργήθηκε τον περασμένο Ιούνιο, εισάγουν διαφορετικές καλλιτεχνικές οπτικές στο μουσειακό περιβάλλον, προσεγγίζοντας τον χώρο και την ιστορία του μέσα από σύγχρονες εικαστικές αναζητήσεις.
Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται το Νέο Υδαταέριο, το νεότερο κτίριο του εργοστασιακού συγκροτήματος, το οποίο διατηρεί σχεδόν ακέραιο τον αυθεντικό βιομηχανικό του εξοπλισμό. Τα έργα δεν τοποθετούνται σε έναν ουδέτερο εκθεσιακό χώρο, αλλά εντάσσονται σε ένα αυθεντικό βιομηχανικό περιβάλλον μοναδικής αισθητικής με έντονη υλικότητα και ιστορικό φορτίο. Video art, installations, γλυπτικά και ζωγραφικά έργα συνδιαλέγονται με τα μηχανήματα και την αρχιτεκτονική του κτιρίου, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο περιβάλλον όπου το παρελθόν και το παρόν γίνονται ένα.
Το νερό και το κάρβουνο, βασικές πρώτες ύλες για την παραγωγή του υδαταερίου, επανέρχονται μέσα από τα έργα ως υλικά και συμβολικά στοιχεία, ανοίγοντας χώρο για νέες συνδέσεις και αφηγήσεις. Η άμορφη πρώτη ύλη του φωταερίου συναντά την πολυπλοκότητα των μηχανών, ενώ τα έργα δίνουν νέα σημασία στα υλικά και τα αντικείμενα της παραγωγικής διαδικασίας, μέσα από διαφορετικές οπτικές και ερμηνείες.
Κεντρική θέση στην έκθεση κατέχουν οι άνθρωποι, είτε ως δημιουργοί είτε ως επισκέπτες. «Ταξιδεύουν» στον χρόνο και συναντούν τους εργάτες του εργοστασίου, αυτούς που χειρίζονταν τις μηχανές και συμμετείχαν στην παραγωγική διαδικασία. Η ανθρώπινη παρουσία λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην ύλη, τη μηχανή και την καλλιτεχνική δημιουργία, αναδεικνύοντας τις ανθρώπινες εμπειρίες που συνδέονται με την ιστορία του εργοστασίου. Έτσι, το Νέο Υδαταέριο μετατρέπεται σε ένα πεδίο ανοιχτού διαλόγου, όπου η βιομηχανική μνήμη συναντά τη σύγχρονη τέχνη και το παρελθόν αποκτά νέες δυνατότητες ανάγνωσης.
