Ένα από τα μεγαλύτερα πεζογραφικά μας αριστουργήματα, «Το αμάρτημα της μητρός μου» το διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού, σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και δραματουργική επεξεργασία του σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινού σε συνεργασία με την ομάδα των ηθοποιών του, ανεβαίνει στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας.
Την κεντρική εμβληματική ηρωίδα ερμηνεύει η Μπέττυ Αρβανίτη.
Ο Βιζυηνός, καταραμένος μα και βαθιά ανθρώπινος, αποτυπώνει την προσωπική του οικογενειακή ιστορία, με αυθεντικότητα, ποιητική ατμόσφαιρα και μυστήριο. Ακολουθεί περισσότερο τους συνειρμούς της μνήμης παρά την τυπικότητα της συμβατικής καταγραφής. Ξεπερνά έτσι κατά πολύ την ηθογραφική αναπαράσταση που κυριαρχεί στη εποχή του, και μας παραδίδει ένα αφήγημα που κινείται περισσότερο στην περιοχή της ψυχογραφίας και της ατμοσφαιρικής αποτύπωσης.
Η παράσταση θέλει να διασώσει αυτή την αυθεντική όσο και παράδοξη συνάντηση δύο κόσμων: την υπερλογική τάξη των αισθημάτων, των δοξασιών και των κοινωνικών θρύλων μιας άλλης εποχής, με την ορθολογική, λόγια, ψυχογραφική ματιά του νεωτερικού κόσμου. Σε μια συνάντηση της απλής ομιλούμενης με την καθαρεύουσα όσο και της ψυχολογίας του βάθους με τη λαϊκή δεισιδαιμονία.
Η Μητέρα του Βιζυηνού, όσο και η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, που επίσης παρουσιάστηκε στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας τις περιόδους 2011-2012 & 2012-2013, συνιστούν τις δυο πιο αντιπροσωπευτικές φιγούρες που εκφράζουν το ελληνικό γυναικείο δράμα.
Η γυναίκα απεικονίζεται σαν απειλητική φιγούρα αδηφάγας αράχνης, μα και τραγικού θύματος. Προστατευτική κι επικίνδυνη, με ριζωμένο μέσα της το ένστικτο της μητρικής αγάπης. Ένα ένστικτο βαθύ και ισχυρό, ταυτόσημο με τη ζωή και τον θάνατο.
