Μετά την πρώτη παρουσίαση του “Rebirth” στην Αθήνα τον περασμένο Μάιο, ο performer, πιανίστας και καλλιτεχνικός παραγωγός Μελαχρινός Βελέντζας μεταφέρει, το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, το νέο του έργο μέσα στο Δρυόδασος της Φολόης, όπου το φυσικό τοπίο γίνεται αναπόσπαστο μέρος της δραματουργίας του έργου.
Ο δημιουργός ενσωματώνει εγκαταλελειμμένα πιάνα στην καρδιά του μοναδικού σπερμοφυούς δρυοδάσους των Βαλκανίων, δημιουργώντας ένα ποιητικό σύμπαν για όλα εκείνα που αγαπούσαμε και τα αφήσαμε στη μέση. Ένα από αυτά τα εγκαταλελειμμένα πιάνα θα ηχήσει ξανά μετά από χρόνια με μάρτυρες τους θεατές. Ο Μελαχρινός Βελέντζας προσκαλεί τους θεατές επί σκηνής για να ενορχηστρώσει τις αφηγήσεις τους, συνθέτοντας τη συλλογική παρτιτούρα μιας μουσικής που έμεινε σε άρση.
Το “Rebirth” είναι ένα βαθιά ανθρώπινο βιωματικό ταξίδι μέσα στη φύση, που με αφορμή ένα εγκαταλελειμμένο πιάνο επαναπροσδιορίζει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σκηνή και τους θεατές, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της μνήμης, της απουσίας και της ματαίωσης.
Τα θραύσματα και οι ιστορίες των πιάνων, καθώς και οι ιστορίες των ανθρώπων που κάποτε έπαιζαν σε αυτά, συνομιλούν με τις αφηγήσεις των θεατών στο «εδώ και τώρα».
Οι ιστορίες αυτές συναντούν δημιουργικά τα στοιχεία του δάσους: τα χαρακτηριστικά χρώματα του φθινοπώρου, τους ήχους, την ησυχία, το χώμα, τους κορμούς, τα κλαδιά και τα φύλλα των δέντρων. Όλα γίνονται τα πρωτογενή υλικά μιας ενσώματης εμπειρίας, καθώς το φυσικό φως της μέρας δίνει τη θέση του στο φως της νύχτας.
Οι θεατές, με τη σειρά τους, μεταμορφώνονται από παρατηρητές σε έναν Χορό ενεργών αφηγητών. Σε ένα σύνολο — άγνωστων κατά βάση μεταξύ τους ανθρώπων — που περιμένει κάτι να συμβεί.
Στο “Rebirth” ο άνθρωπος συναντά τη φύση μέσα από μία τελετουργική διαδικασία, όπου βασικές ανθρώπινες λειτουργίες γίνονται πρωταγωνιστές της ίδιας της δράσης: το βλέμμα, το άγγιγμα, η αγκαλιά, η τέχνη του να ρωτάς, να περιμένεις και να ακούς τον άλλον. Το δικαίωμά μας να θυμηθούμε κάτι συλλογικό.
Σημείωμα του δημιουργού
«Τα πιάνα είναι όπως οι άνθρωποι: έχουν ανάγκη την επαφή. Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι να διαβάζω αρκετά συχνά την αυστηρή φράση, που συνήθως αναγραφόταν σ’ ένα κιτρινισμένο χαρτάκι πάνω στο κλειστό καπάκι του πιάνου: “ΜΗΝ ΕΓΓΙΖΕΤΕ”. Το πιάνο φθείρεται όταν δεν παίζεται. Όχι όταν παίζεται. Όπως ακριβώς φθείρεται και ματαιώνεται κι ο ίδιος ο άνθρωπος, όταν απωλέσει τη χαρά του παιχνιδιού και την ουσία της σύνδεσης. Το πιάνο και κάθε παρατημένο πιάνο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αφορμή να ξανασκεφτούμε τον τρόπο ζωής μας. Συμβολίζει όλα εκείνα που αγαπούσαμε και τα αφήσαμε στη μέση. Μέσα από το “Rebirth” σας προσκαλώ σ’ έναν μεταβατικό χωροχρόνο, όπου το πραγματικό γίνεται θεατρικό και το θεατρικό γίνεται πραγματικό. Για να μη μας χωρίζει τίποτα πια.
Το “Rebirth” δεν είναι απλώς μία παράσταση. Πρόκειται για ένα σκηνικό συμβάν, ανοικτό στην ερμηνεία των θεατών. Κυριολεκτικά. Mέσα από μία συλλογική βιωματική διαδικασία, που καταλήγει να είναι πλήρως παραστάσιμη για όποιον την παρακολουθεί, οι θεατές ανεβαίνουν επί σκηνής και γίνονται θεατές των θεατών. Κι όλοι μαζί κάνουμε ένα ταξίδι, που θέτει στο επίκεντρο όχι το θέατρο μα τη θεατρικότητα των πραγμάτων. Όχι τη μουσική μα τη μουσικότητα των πραγμάτων. Στο “Rebirth” ο θεατής δεν καλείται να βιώσει τίποτα. Προσκαλείται απλώς να είναι παρών στη συνθήκη. Με όλες του τις αισθήσεις. Ενεργός στον τόπο της αφήγησης. Για να συναντήσει τον εαυτό του μέσα από τον άλλον.»
Η έρευνα
Αντλώντας και συνθέτοντας στοιχεία από τους τομείς του installation, της performance, του happening, του documentary theatre, της μουσικής και της ψυχολογίας, το “Rebirth” αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της μακροχρόνιας έρευνας του Μελαχρινού Βελέντζα, ο οποίος συγκεντρώνει πιάνα που εδώ και χρόνια δεν παίζουν. Παράλληλα, καταγράφει τις ιστορίες αυτών των πιάνων και των ανθρώπων, που κάποτε έπαιζαν σε αυτά. Το όραμα του δημιουργού είναι το σύνολο αυτού του ερευνητικού υλικού να αποτυπωθεί στο Κοιμητήριο Πιάνων που ήδη προετοιμάζεται: μια μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση με παράλληλες δράσεις, όπου ένας Χορός πιάνων και ανθρώπινων ιστοριών θα συνθέσουν μία συλλογική παρτιτούρα, που θα προσκαλεί τον επισκέπτη να θυμηθεί. Να (ξανά)παίξει.
