Το «Ον» συνεχίζει για τρεις ακόμα παραστάσεις στις 1 και 2 Μαρτίου.
Σκηνικές απόπειρες προσέγγισης της έννοιας του κενού. Από την επιστήμη ως την παιδική ανάμνηση. Το κενό αντιμετωπίζεται ως μια υπαρκτή χωρική περιοχή που περιμένει να κατοικηθεί. Με υλικά το σώμα, τον λόγο, το τραγούδι και τον ήχο, και με μέσο ένα μικρόφωνο ένας άνθρωπος προσεγγίζει περιοχές αναμνήσεων και στοχασμών πολλών ετών.
Γεμίζοντας το κενό με περιστροφές, χιούμορ, δυτική σκέψη, ένα δάσκαλο του Ζεν, ένα απόγευμα της νιότης, ησυχία, Χάιντεγκερ, χιόνι, απουσία, χορό, φως και Μπέκετ.
Υπάρχω σημαίνει λερώνω τα χέρια μου. Ένα συμπυκνωμένο one woman show.
