Η «Ελίζα», της Ξένιας Καλογεροπούλου, σε νέα διασκευή και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, ξεκινά το ταξίδι της στις 18 Οκτωβρίου στο Θέατρο Πόρτα.
Μια ιδιαίτερη ιστορία αγάπης, επανέρχεται στη σκηνή του θεάτρου 36 χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση, και 28 χρόνια μετά την τελευταία. Η ιστορία της Ελίζας ζωντανεύει σε μια μεγάλη παραγωγή, από έναν οκταμελή θίασο, με ζωντανή μουσική και τραγούδια και εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια.
Σχετικά με το έργο
Η Ελίζα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1989, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, αγαπήθηκε πολύ από μικρούς και μεγάλους και επαινέθηκε ιδιαίτερα από την κριτική. Μεταξύ των κριτικών ξεχωρίζει αυτή του Κώστα Γεωργουσόπουλου στο ΒΗΜΑ: «Η ΕΛΙΖΑ της Καλογεροπούλου δεν είναι μόνο ένα έργο για παιδιά, είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του νεοελληνικού θεάτρου… Είναι ένα κείμενο ουσιαστικής παιδείας».
Η σημασία του έργου, που παραμένει πάντα επίκαιρο, έγκειται στο ότι η κεντρική ηρωίδα του δεν είναι κάποιος ξεχωριστός, σπάνιος ή ιδιαίτερα προικισμένος χαρακτήρας, αλλά μία κοπέλα απλή, με ανθρώπινες δυνάμεις και αδυναμίες, στις οποίες οι μικροί θεατές μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους. Η Ελίζα όμως, καταφέρνει τα ακατόρθωτα, χάρις στη θέληση και την αγάπη, το πείσμα και την επιμονή της, αντιμετωπίζοντας τρομερές δυσκολίες με θάρρος και αισιοδοξία. Μέσα από τις συναρπαστικές περιπέτειες των ηρώων, αναδεικνύεται η σημασία της αγάπης, της ελπίδας, της αντοχής και της δημιουργικής σκέψης.
Σχετικά με την παράσταση
Η διασκευή και η σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου ξεδιπλώνει την ιστορία της Ελίζας, προτείνοντας έναν σύγχρονο τρόπο αφήγησης που εξελίσσεται με παιγνιώδη τρόπο. Όπως ακριβώς το παιχνίδι των παιδιών, που είναι ρευστό, ελεύθερο και δεν διστάζει να εντάξει ακόμα και αντιφατικά στοιχεία κατά τη διάρκειά του, έτσι και η παράσταση ξεκινά από την κλασική αφήγηση όπως τη γνωρίζουμε, για να την ανατρέψει. Ενώ, λοιπόν, η ιστορία της Ελίζας παραμένει αναλλοίωτη στο επίκεντρο, σταδιακά οι ήρωες έρχονται πιο κοντά στο σήμερα, με μορφές που είναι πιο αναγνωρίσιμες και προσιτές στα παιδιά του σήμερα, πιο κοντά στους σύγχρονους ρυθμούς και αναφορές.
Από την ελισαβετιανή εποχή, στην οποία διαδραματίζεται το έργο, οι ηθοποιοί, ως άλλα παιδιά, δοκιμάζουν και περνούν με δημιουργικότητα, χιούμορ και συναρπαστικές ανατροπές, στη σύγχρονη εποχή, αλλά και την επιστημονική φαντασία, σε σύγχρονες μάχες με εξωγήινους και φωτόσπαθα στο διάστημα, ενώ τελικά, προκειμένου να συναντήσει ξανά τον φίλο της τον Πάτρικ, η Ελίζα θα ναυλώσει ένα διαστημόπλοιο.
Καθοριστικό ρόλο σε όλα αυτά έχουν τα σκηνικά της Ελένης Νανοπούλου και τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ, όπως και οι προβολές του Πάτροκλου Σκαφίδα και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί της Σοφίας Αλεξιάδου. Υπάρχει πρωτότυπη μουσική και τραγούδια που ερμηνεύονται ζωντανά επί σκηνής και που υπογράφει ο Κορνήλιος Σελαμσής.
