Το everynight προσκαλεί δεκατρείς σύγχρονους εικαστικούς καλλιτέχνες/ιδες από την Αλγερία, τη Γαλλία/Λίβανο, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ινδία, το Ιράν/Καναδά, την Παλαιστίνη και τις ΗΠΑ να παρουσιάσουν έργα κινούμενης εικόνας διάρκειας έως πέντε λεπτών, εμπνευσμένα από όνειρα που έχουν βιώσει ή φανταστεί.
Στις 15 και 16 Δεκεμβρίου τα έργα θα παρουσιαστούν όλα μαζί στον ιστορικό εγκαταλελειμμένο κινηματογράφο Αλφαβιλ στη γειτονιά των Εξαρχείων. Tο Αλφαβιλ φιλοξενεί για 48 ώρες μια ρευστή ακολουθία κινούμενων εικόνων, μουσικής, αναγνώσεων ποίησης και επιτόπιων (site-responsive) παρεμβάσεων.
Οι συμμετέχοντες/ουσες είναι οι: Shaheen Ahmed, Ελένη Μπαγάκη, Shadi Habib Allah, Sky Hopinka, Κατερίνα Κομιανού, Simon Lässig, Μανώλης Δ. Λεμός, Bahar Noorizadeh, Valentin Noujaïm, Λουίζα Ντούρου, Lydia Ourahmane, Leslie Thornton, Ελένη Τωμαδάκη.
Μέσα σε ένα τοπίο διαδοχικών καταστροφών, το παρόν αυτή τη στιγμή φαντάζει ακατανόητο – θρυμματισμένο σε αποσπάσματα και κυριευμένο από μια πληθώρα περιεχομένου που διεκδικεί αδιάκοπα την προσοχή μας. Κοιτάζοντας μέσα από το πρίσμα του ονείρου, το everynight διερευνά πώς το μυαλό που ονειρεύεται –είτε σε κατάσταση ύπνου είτε εγρήγορσης– προσφέρει τη δυνατότητα να επαναδιεκδικήσουμε την πραγματικότητα. Το πρότζεκτ αποτυπώνει μια οικεία, υποκειμενική χαρτογράφηση της Αθήνας και του κόσμου, όπου το διαρκώς μεταβαλλόμενο αστικό τοπίο της πόλης λειτουργεί ταυτόχρονα ως θέμα και φόντο.
Τα όνειρα αποκαλύπτονται ως πύλες, μέσα από τις οποίες τόποι και χρόνοι συγχωνεύονται σε ένα: ο Λόφος του Φιλοπάππου αντικρίζει τα περίχωρα του Δελχί· ένα διαμέρισμα βραχυχρόνιας μίσθωσης με θέα προς την Ακρόπολη διαδέχεται ερείπια κατεδαφισμένων σπιτιών από περασμένες εποχές· μια συνάντηση και ένας αποχαιρετισμός εκτυλίσσονται με φόντο δημόσια σιντριβάνια, ένα άγαλμα, και το ηλιοβασίλεμα της Αθήνας, όλα γυρισμένα σε ασπρόμαυρο Super 8 – προσλαμβάνουν μια απόκοσμη χροιά. Ταυτόχρονα, ηδονοβλεπτικές ματιές σε γειτονικά διαμερίσματα στην οδό Μάρνη συνυφαίνονται με σκηνές από ένα χολιγουντιανό μελόδραμα και οικιακούς ήχους· εικόνες από βίαιες διαδηλώσεις σκορπίζονται μέσα στις φλόγες κεριών εκκλησιών, οι οποίες με τη σειρά τους μετουσιώνονται σε χειμερινά τοπία όπου τα πουλιά πετούν πάνω από γυμνά δέντρα, ενώ άλλα πουλιά διασχίζουν τον καταγάλανο ουρανό και μεταμορφώνονται σε μαχητικά αεροσκάφη που ρίχνουν βόμβες.
Παράλληλα, μεγάπτερες φάλαινες στο χείλος της εξαφάνισης προσπαθούν να μας προσεγγίσουν μέσα από το τραγούδι τους. Οι αναμνήσεις από ένα συντριπτικό εφηβικό συμβάν συμπυκνώνουν την ομορφιά και την οδύνη σε παραισθητικές εικόνες, ενώ διαφορετικές μνήμες και αισθήσεις μεταμορφώνονται, αρνούμενες να αποκρυσταλλωθούν σε μια οριστική μορφή και αναδύονται μέσα από αφαιρετικά animations.
Αλλού, οι απόηχοι από κόσμους που έχουν καταρρεύσει προ πολλού αντηχούν ανάμεσα στα βιομηχανικά ερείπια του Μάντσεστερ· διασκορπισμένα και εκ νέου ενωμένα τοπία των πάλαι ποτέ εδαφών των ιθαγενών αναδύονται ως ποιητικοί στοχασμοί και τόποι μνήμης της αποικιακής λεηλασίας, ενώ παιδικά όνειρα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δίνουν τη θέση τους σε ενοράσεις ενός μέλλοντος όπου το χρηματοπιστωτικό σύστημα λειτουργεί ως μια αλλόκοτη χρονομηχανή.
Η μουσικός Βίκυ Στείρη θα παρουσιάσει ζωντανά ένα σετ τσέλου και ηλεκτρονικής μουσικής. Η ποιήτρια Δήμητρα Ιωάννου, ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Ευαγγελίδης, οι εικαστικοί Μανώλης Δ. Λεμός, Jack McConville, Ραλλού Παναγιώτου, Ε Σκούρτη και οι συγγραφείς Γεωργία Διάκου και Γιωργής Χρονάς θα διαβάσουν κείμενα εμπνευσμένα από τα όνειρά τους, χρησιμοποιώντας το όνειρο ως τρόπο κατανόησης της πόλης.
Η Χρυσάνθη Κουμιανάκη, με την παρέμβασή της, διερευνά τη σχέση ιδιωτικών και δημόσιων ταυτοτήτων, όπως αυτές διαμορφώνονται από τις μεταβαλλόμενες πραγματικότητες του εξευγενισμένου αστικού χώρου της Αθήνας, ενώ συνομιλεί με τα κατάλοιπα του παρελθόντος του κινηματογράφου.
