Το Thermia Project παρουσιάζει στο Δημοτικό Σχολείο της Χώρας Κύθνου, από τις 4 έως τις 19 Ιουλίου, την ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης “Convivial Gestures“, αποτέλεσμα του προγράμματος φιλοξενίας καλλιτεχνών που πραγματοποιήθηκε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στην Κύθνο. Οι καλλιτέχνες Κυβέλη Ζωή, Γιάννης Μαλινάκης και Πολίνα Μήλιου ανέπτυξαν νέα έργα σε διάλογο με την καθημερινή ζωή και τις μορφές κοινωνικής συνύπαρξης του νησιού. Την έκθεση επιμελείται η Οντέτ Κουζού.
Η έκθεση στρέφει το βλέμμα στις χειρονομίες της καθημερινής συνύπαρξης που διαμορφώνουν τον κοινωνικό και πολιτισμικό ιστό της Κύθνου. Αφετηρία της εικαστικής έρευνας αποτελούν οι πρακτικές ψυχαγωγίας, αναψυχής και κοινωνικής συνεύρεσης που αναπτύσσονται στον δημόσιο και ιδιωτικό χώρο, όπως είναι οι συναντήσεις στο καφενείο, οι αυθόρμητες συναθροίσεις στα σοκάκια και τις πλατείες, τα πανηγύρια, οι τοπικές γιορτές, οι κοινές διαδρομές, οι στιγμές ανάπαυσης, μουσικής και διασκέδασης. Πρόκειται για μορφές άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς που μεταδίδονται βιωματικά από γενιά σε γενιά και εξακολουθούν να οργανώνουν την καθημερινή ζωή του νησιού.
Σε έναν τόπο, όπου η μνήμη και η παράδοση συνυπάρχουν με τις σύγχρονες συνθήκες του νησιωτικού παρόντος, οι πρακτικές αυτές λειτουργούν ως φορείς συλλογικής ταυτότητας, κοινωνικής συνοχής και κοινής εμπειρίας. Οι καλλιτέχνες διερευνούν και επανερμηνεύουν αυτές τις μορφές κοινωνικότητας, αναζητώντας τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι συγκροτούν κοινότητες, μοιράζονται εμπειρίες και διαμορφώνουν σχέσεις με τον τόπο και μεταξύ τους. Η έκθεση προτείνει έναν διάλογο ανάμεσα στην τέχνη, την καθημερινή ζωή και τη συλλογική μνήμη, εξετάζοντας πώς οι μικρές χειρονομίες συνύπαρξης μπορούν να λειτουργήσουν ως φορείς πολιτισμικής συνέχειας και κοινωνικής σύνδεσης.
Οι ζωγραφικές συνθέσεις της Κυβέλης Ζώης κινούνται ανάμεσα στο «πραγματικό» και το «ονειρικό», αναδεικνύοντας σχέσεις μεταξύ ανθρώπινων κοινοτήτων και του περιβάλλοντός τους. Αντλώντας έμπνευση από τη μουσική, την ιστορία και τις καθημερινές σκηνές του νησιού, διαμορφώνει μια εικαστική γλώσσα με έντονη θεατρικότητα, όπου το καθημερινό αποκτά ποιητική διάσταση και μετατρέπεται σε σκηνές κοινών βιωμάτων και αφηγήσεων.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Κύθνο, η καλλιτέχνης εστιάζει στις αυθόρμητες μορφές κοινωνικής συνύπαρξης που εκτυλίσσονται στον δημόσιο χώρο του νησιού· γέροντες που συγκεντρώνονται στα σοκάκια, νέοι που χορεύουν παραδοσιακούς χορούς και μικρές αναπάντεχες καθημερινές συναντήσεις. Στα έργα της, αυτές οι σκηνές αποδίδονται με μια ρομαντική ή και νοσταλγική ματιά, όπου το τοπίο, οι άνθρωποι και οι εικόνες συνυφαίνονται, δημιουργώντας μια αίσθηση θερινής ανάμνησης. Η μουσική, οι τοπικές παραδόσεις, ο δημόσιος χώρος και η ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στην καθημερινή ζωή των κατοίκων με τη γη και τη θάλασσα αποτελούν το πεδίο της έρευνάς της, μέσα από την οποία αποτυπώνει πώς οι τόποι διαμορφώνονται από τις συλλογικές εμπειρίες και τις ιστορίες που μοιράζονται οι άνθρωποι.
Στα έργα του Γιάννη Μαλινάκη είναι έντονη η αντίθεση ανάμεσα στην εσωτερικευμένη μοναξιά και την επιθυμία για κοινωνική σύνδεση. Οι ανθρώπινες φιγούρες εμφανίζονται άλλοτε διογκωμένες και άλλοτε παραμορφωμένες, σαν να ταλαντεύονται ανάμεσα στην απομόνωση και τη συμμετοχή στο συλλογικό βίωμα. Σκηνές μουσικής, φιλίας και κοινωνικής ζωής συνυπάρχουν σε έναν ενδιάμεσο χώρο μεταξύ φαντασιακού και υπαρκτού, όπου το οικείο συνορεύει με τον υπερρεαλισμό, αποκτώντας μία αινιγματική διάσταση.
Χαρακτηριστικό στοιχείο της πρακτικής του αποτελεί η χρήση συμβολισμών που αντλούνται από τη μυθολογία, τη λαϊκή παράδοση και τις τοπικές αφηγήσεις. Μέσα από αυτές τις αναφορές, ο καλλιτέχνης φέρνει το παρελθόν σε διάλογο με το παρόν, συνθέτοντας εικόνες που συνδέουν τη μνήμη, την ιστορία και το φυσικό περιβάλλον. Στο πλαίσιο της παραμονής του στην Κύθνο, η έρευνά του εμπλουτίζεται από νέες εμπειρίες και αφηγήσεις του τόπου, οι οποίες ενσωματώνονται οργανικά στο εικαστικό του σύμπαν.
Στα έργα της, η Πολίνα Μήλιου προσεγγίζει το αρχιτεκτονικό και κοινωνικό τοπίο της Κύθνου μέσα από την ανατροπή «ταπεινών» υλικών, ευρημάτων και παραμελημένων αντικειμένων, όπως καθίσματα ή άλλα οικεία χρηστικά αντικείμενα που παραπέμπουν σε στιγμές της καθημερινής ζωής. Αντλώντας από την πρακτική της επαναχρησιμοποίησης, συλλέγει αντικείμενα που έχουν εγκαταλειφθεί ή απορριφθεί λόγω παλαιότητας ή αχρηστίας και τα επανεντάσσει στο παρόν, δημιουργώντας νέους συνειρμούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το καθημερινό αποκτά γλυπτική υπόσταση, όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν.
Παράλληλα, η καλλιτέχνιδα αντλεί έμπνευση από το έθιμο της «Κούνιας της Λαμπρής», μια γιορτή που πραγματοποιείται στην Κύθνο την Κυριακή και τη Δευτέρα του Πάσχα και αποτελεί διαχρονικά τόπο συνάντησης και ψυχαγωγίας. Η «Κούνια», που άλλοτε βρισκόταν στις πλατείες και λειτουργούσε ως σημείο επικοινωνίας των νέων του νησιού, συμβολίζει τη χαρά της συνύπαρξης και τη συλλογική εμπειρία της γιορτής. Η Μήλιου, διερευνώντας τον απρόβλεπτο μετασχηματισμό της ύλης, επανερμηνεύει αυτό το στοιχείο μέσα από μια γλυπτική εκδοχή της κούνιας, ενσωματώνοντας στο ίδιο το υλικό του καθίσματος τα λουλούδια που παραδοσιακά τη στολίζουν. Το έργο ανακαλεί τον εορταστικό και τελετουργικό χαρακτήρα του εθίμου, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία των κοινοτικών πρακτικών που εξακολουθούν να φέρνουν τους ανθρώπους κοντά.
