“Aubert Issachar: Grids” του Aubert Issachar στη Roma Gallery: Επαναλαμβανόμενα μοτίβα και γλωσσικά στοιχεία φανερώνουν το πλέγμα ως βασική οργανωτική δομή

Η Roma Gallery παρουσιάζει την έκθεση “Aubert Issachar: Grids“, την πρώτη ατομική παρουσίαση του Aubert Issachar στην Ελλάδα, από την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου έως το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Άλιας Τσαγκάρη. Η έκθεση συγκεντρώνει ζωγραφικά έργα από τρεις πρόσφατες σειρές έργων του Issachar, τα «Ξεσπάσματα» (2025–2026), τα «Τοτεμικά πλέγματα» και τα «Τριαδικά πλέγματα» (οι δύο τελευταίες του 2026).

Μέσα από τη διαστρωμάτωση και τη μερική απόκρυψη λέξεων, μορφών και ζωγραφικών χειρονομιών στον καμβά, τα έργα παρουσιάζουν μια πυκνή εικαστική γλώσσα, στην οποία επαναλαμβανόμενα μοτίβα και ποικίλα γλωσσικά στοιχεία φανερώνουν το πλέγμα ως βασική οργανωτική δομή.

Η έννοια του πλέγματος απασχολεί εδώ και καιρό τον Issachar, με το υπόβαθρό του στις οικονομικές επιστήμες να προσφέρει ένα πρόσθετο πλαίσιο κατανόησης της σταθερής ενασχόλησής του με συστήματα ταξινόμησης. Όταν το πλέγμα παίρνει τη μορφή σταυρολέξου ή μήτρας δεδομένων, παραπέμπει στην αρχιτεκτονική μέσω της οποίας η πληροφορία αποθηκεύεται και οργανώνεται.

Οι επαναλαμβανόμενες γωνίες του ανακαλούν τη μονοτονία της καθημερινότητας και τον εγκλωβισμό της αστικής ζωής, ενώ οι λαβυρινθώδεις διατάξεις του παραπέμπουν στον μυθικό λαβύρινθο ως δομή αποπροσανατολισμού και διέλευσης.

Στα «Τοτεμικά πλέγματα» και στα «Τριαδικά πλέγματα», παλίνδρομα, αμφιγράμματα και ενίοτε τετράγωνα Sator εμφανίζονται σε δομές που παραπέμπουν σε σταυρόλεξο και προσδίδουν στη γραπτή γλώσσα χωρική υπόσταση, ενώ μορφές και αφηρημένα μοτίβα αποκρύπτουν εν μέρει τα λογοπαίγνια και διαταράσσουν την αναγνωσιμότητά τους και την κανονικότητα του πλέγματος. Εντός αυτών, αινιγματικές ή αμφίσημες διατυπώσεις αντλούν από παλαιότερα μυθικά και χρησμικά πρότυπα λόγου, ιδίως από τη δοκιμασία της Σφίγγας και τις διφορούμενες ρήσεις του μαντείου των Δελφών.

Στα «Τριαδικά πλέγματα», οι κατακόρυφα διατεταγμένες ζώνες οργανώνονται σύμφωνα με το φροϋδικό τριμερές μοντέλο του ψυχισμού, με το Υπερεγώ επάνω, το Εγώ στο κέντρο και το Εκείνο κάτω. Η ανώτερη ζώνη παρουσιάζει εσωτερικευμένους κοινωνικούς κανόνες και πολιτισμικούς κώδικες μέσα από αρχετυπικές ή χρησμικές διατυπώσεις. Η κεντρική και μεγαλύτερη ζώνη αντιστοιχεί στο Εγώ, το οποίο διέπεται από την αρχή της πραγματικότητας και προσανατολίζεται προς τον εξωτερικό κόσμο, ενώ η κατώτερη αφιερώνεται στο ένστικτο, τη σωματική επιθυμία και το ανεξέλεγκτο συναίσθημα.

Η κατώτερη αυτή ζώνη παρουσιάζει την αμεσότερη σύνδεση με τα πιο εξπρεσιονιστικά «Ξεσπάσματα» (2025–2026). Εδώ, οι επάλληλες μορφές, οι βιομορφικές φιγούρες και τα αφηρημένα μοτίβα παραπέμπουν στον σχεδιαστικό αυτοματισμό, καθώς η επανάληψη και η αντιστροφή προσδίδουν στα αυθόρμητα ίχνη μια προσωρινή οργάνωση, χωρίς να καταστέλλουν τον παρορμητικό τους χαρακτήρα.

Οι κυρίαρχες κατοπτρικές φιγούρες παραπέμπουν σε μορφές ψυχικής αυτοπροσωπογραφίας, ενώ ταυτόχρονα προσλαμβάνουν τα περιγράμματα των τεσσάρων φαντασμάτων του Pac-Man, επαναφέροντας την εικονογραφία της πρώιμης ψηφιακής εποχής και την κουλτούρα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Καθένα από τα τέσσερα φαντάσματα ακολουθεί διαφορετική λογική καταδίωξης και ενσαρκώνει μια διακριτή μορφή κινδύνου ή φόβου. Το ένα δρα στρατηγικά από θέση ενέδρας, ένα άλλο συνδυάζει τη νωθρότητα με την αιφνίδια ταχύτητα, ένα τρίτο κινείται ευθέως και αδιάκοπα, ενώ το τέταρτο ακολουθεί μια απρόβλεπτη πορεία.

Οι μεταβαλλόμενες αυτές μορφές, χωρίς σαφή έμφυλο προσδιορισμό, συνδέονται με τη διερεύνηση του καλλιτέχνη σχετικά με τη συγκρότηση της ταυτότητας σε μια εποχή κατά την οποία οι παραδεδομένοι ρόλοι αναθεωρούνται υπό την επίδραση των μεταβολών στην εργασία, στους κοινωνικούς κανόνες και στην ψηφιακή τεχνολογία.

Μεταγιουνγκιανά αρχέτυπα, όπως ο βασιλιάς, ο πολεμιστής, ο μάγος και ο εραστής, επιβιώνουν μετασχηματισμένα σε σύγχρονους ρόλους, όπως εκείνους του εργαζομένου, του συντρόφου, του μαθητή ή του πρωταγωνιστή, των οποίων η θέση εντός της κοινωνικής δομής δεν είναι πλέον δεδομένη. Τα σημεία τομής του πλέγματος προσφέρουν ένα μορφικό ομόλογο της έννοιας του ανήκειν, συνενώνοντας πολιτισμούς, γλώσσες, ιστορίες και έθιμα, χωρίς να τα ανάγουν σε μία κοινή καταγωγή.

Ο Aubert Issachar (γεν. 1979, Λονδίνο) είναι σύγχρονος ζωγράφος, το έργο του οποίου πραγματεύεται την ταυτότητα και τη συγκρότηση του νοήματος μέσα από τον μύθο, τα αρχέτυπα και τις γλωσσικές μορφές. Παλίνδρομα, αμφιγράμματα, σταυρολεξικές δομές, κατοπτρικές φιγούρες και διαστρωματωμένες ζωγραφικές επιφάνειες επανέρχονται στο πρόσφατο έργο του, συνδέοντας τη χωρική οργάνωση της γλώσσας με ψυχικές και ζωγραφικές δομές.

Ο Issachar έχει παρουσιάσει ατομικές και διατομικές εκθέσεις στο Σάο Πάολο, το Λονδίνο, τη Γενεύη, τη Βασιλεία και το Γκστάαντ. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στη Βραζιλία και την Ευρώπη.