Η έκθεση «35+ Οικοδομώντας τη δημοκρατία: 35 χρόνια ισπανικής κοινωνικής αρχιτεκτονικής» παρουσιάζει ένα σύνολο αντι-προσωπευτικών αρχιτεκτονικών έργων της περιόδου 1975-2010 εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο αντανακλάται στην αρχιτεκτονική η μετάβαση στη δημοκρατία και η ένταξη της Ισπανίας στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Η υγεία, η κατοικία, η παιδεία, οι μεταφορές, ο αθλητισμός, ο πολιτισμός, το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι τομείς όπου εκφράζονται οι δυο παραπάνω πολιτικές συγκυρίες μεταμορφώνοντας το κοινωνικό τοπίο της Ισπανίας, την ποιότητα ζωής των πολιτών της αλλά και την αντίληψη του ρόλου της αρχιτεκτονικής στο κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας.
Μέσα από ένα σύνολο 36 ενοτήτων που αντιστοιχούν χρονικά με το διάστημα από το τέλος της φρανκικής περιόδου μέχρι τη δημοκρατική διακυβέρνηση της Ισπανίας, μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, τα αρχιτεκτονικά δείγματα με την υπογραφή περισσότερο ή λιγότερο γνωστών Ισπανών δημιουργών, βραβευμένων στην πλειονότητά τους, τόσο στη χώρα τους όσο και διεθνώς, καταδεικνύουν την αλληλεπίδραση κοινωνίας και αρχιτεκτονικής όχι μόνο στο είδος και τον σκοπό των κατασκευών αλλά και στη χρήση νέων υλικών και στην αισθητική αντίληψη των δημιουργών τους. Έτσι, τα έργα αυτά είναι ένα εξαιρετικό δείγμα προσπάθειας αναβάθμισης των κοινωνικών υποδομών σε συνδυασμό με την ανάδειξη νέων αισθητικών μορφών και υλικών που σέβονται το περιβάλλον και την κατά τόπους παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Κάποια από τα έργα τονίζουν επίσης τη συνεργασία της αρχιτεκτονικής με άλλες τέχνες, όπως τη γλυπτική, στην ανάπτυξη των κοινωνικών αξιών που συνυπηρετούν («Το χτένι των ανέμων» [El peine de los vientos], αρχιτέκτονες: Luis Peña και Eduardo Chillida).
Ξεκινώντας από το 1975 με έργα όπως το κτήριο της Τράπεζας Bankunión στη Μαδρίτη που υπογράφουν οι αρχιτέκτονες José Antonio Corrales και Ramón Vázquez Molezún, φθάνουμε στο 2010 με το αντιπροσωπευτικό Κέντρο Σύγχρονης Καλλιτεχνικής Δημιουργίας στην Κόρδοβα των Fuesanto Nieto και Enrique Soberano, έχοντας έρθει σε επαφή με έργα των Rafael Moneo, Jordi Garcés, Enric Soria, Juan Navarro, Santiago Calatrava, Enric Miralles, Eduardo Arroyo, Ábalos & Herreros, G. Vázquez Consuegra, Nieto Soberano, Antonio Cruz κ.ά. Μέσα από όλους αυτούς, τους καταξιωμένους πια Ισπανούς αρχιτέκτονες, δεν βοηθήθηκαν μόνο οι κοινωνικές υποδομές αλλά αναπτύχθηκε και μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που έθεσε την Ισπανία στις γραμμές της παγκόσμιας πρωτοπορίας όσον αφορά στις νέες αισθητικές και κατασκευαστικές αντιλήψεις στον τομέα αυτό.
Μουσεία, δημόσιες βιβλιοθήκες, κτήρια Τραπεζών, δημαρχιακά μέγαρα, πανεπιστημιακές σχολές, αθλητικά κέντρα, νοσοκομεία, κέντρα για την τρίτη ηλικία ή βρεφονηπιακοί σταθμοί, εγκαταστάσεις ανακύκλωσης, γήπεδα ποδοσφαίρου, λαϊκές αγορές, οινοποιεία, κολυμβητήρια, αλλά και νεκροταφεία και κατοικίες για τσιγγάνους είναι κάποια από τα εκθέματα που ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να δει σε πάνελ, μακέτες, φωτογραφίες και βίντεο.
