Το Parthenώn Film Festival – Σινεμά στο χωριό, ο νέος κινηματογραφικός θεσμός του καλοκαιριού, επανέρχεται ανανεωμένο για 2η συνεχή χρονιά στον πανέμορφο διατηρητέο παραδοσιακό οικισμό του Παρθενώνα, στη Χαλκιδική!

To Parthenώn Film Festival – Σινεμά στο χωριό είναι ένα τριήμερο κινηματογραφικό φεστιβάλ, που εγκαινιάστηκε πέρυσι το καλοκαίρι. Μετά την επιτυχημένη πρώτη διεξαγωγή του, επιστρέφει για δεύτερη συνεχή χρονιά από τις 8 έως τις 10 Ιουλίου 2016, στον παραδοσιακό οικισμό του Παρθενώνα, στη Σιθωνία Χαλκιδικής, μόλις 5 χλμ. από το Νέο Μαρμαρά, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Η γραφική, πέτρινη πλατεία του χωριού, μπροστά στο παλιό δημοτικό σχολείο, μετατρέπεται για τρεις ημέρες σε μία υπαίθρια αίθουσα προβολής και συστήνει στο κοινό μερικούς από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της 7ης τέχνης.

Στο φετινό κυρίως πρόγραμμα περιλαμβάνονται δύο εμβληματικές ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα και η «Σύντομη Συνάντηση» του Ντέιβιντ Λιν, όπως και η κλασική κωμωδία του αμερικάνικου σινεμά, «Το Πάρτυ» του Μπλέικ Έντουαρντς.

Το φεστιβάλ στηρίζει τη νέα γενιά Ελλήνων δημιουργών φιλοξενώντας δύο βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους, το «Dream Toy» του Χρήστου Χουλιάρα και τη «Βαλσαμωμένη Γιαγιά» της Έφης Παππά, ενώ ως ειδική προβολή για τη λήξη του 2ου Parthenώn Film Festival – Σινεμά στο χωριό επιλέχθηκε το γαλλικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας «La Jetée» του Chris Marker.

Στόχος του φεστιβάλ είναι αφενός να αναδείξει την τέχνη του κινηματογράφου στην περιοχή, δίνοντας τη δυνατότητα στο κοινό να παρακολουθήσει αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά σε μία μοναδική τοποθεσία ιδιαίτερου κάλλους, και αφετέρου να ενισχύσει την προώθηση του Παρθενώνα και της ευρύτερης περιοχής ως προορισμού, μέσω μιας θετικής βιωματικής εμπειρίας των επισκεπτών.

Παράλληλες δράσεις
Το Parthenώn Film Festival – Σινεμά στο χωριό εμπλουτίζεται με παράλληλες πολιτιστικές δράσεις. Κατά το τριήμερο του φεστιβάλ και σε συνεργασία με το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας θα παρουσιαστεί το εικαστικό project Παράθυρα / Ερείπια. Πρόκειται για μια εικαστική έκθεση με έργα των σπουδαστών του Εικαστικού Εργαστηρίου, η οποία θα πραγματοποιηθεί σε εγκαταλειμμένα κτίρια του Παρθενώνα, γύρω από την πλατεία του χωριού. Θέμα των έργων είναι η μετανάστευση.

Λίγα λόγια για τον Παρθενώνα
Μόλις 5χλμ από το Νέο Μαρμαρά, ο Παρθενώνας είναι ένας παραδοσιακός οικισμός χτισμένος σε υψόμετρο 350 μέτρων, με πλούσια παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Οι κάτοικοι του άρχισαν σταδιακά να εγκαταλείπουν τον οικισμό τη δεκαετία του ’70 για να εγκατασταθούν στο γειτονικό Νέο Μαρμαρά, που προσέφερε περισσότερες δυνατότητες απασχόλησης. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Παρθενώνας εμφανίζεται πλήρως εγκαταλειμμένος. Τα επόμενα χρόνια τα περισσότερα κτίσματα του οικισμού αναστηλώνονται και αναπαλαιώνονται, δίνοντας νέα ζωή στον τόπο.

Το 1985 ιδρύεται από πρώην κατοίκους του χωριού ο πολιτιστικός σύλλογος «Ο Παρθενών», που συμβάλλει στην ανάδειξη και προστασία του παραδοσιακού χαρακτήρα του οικισμού και τη διοργάνωση πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων. Ο Παρθενώνας σήμερα έχει ανακηρυχθεί διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός και διαθέτει σύγχρονες υποδομές φιλοξενίας.

Την αφίσα του 2ου Parthenώn Film Festival – Σινεμά στο χωριό σχεδίασαν και επιμελήθηκαν οι Frank Moth.

Πρόγραμμα & Ώρες Προβολών

Παρασκευή 8 Ιουλίου
21.30 Dream Toy (2015) του Χρήστου Χουλιάρα (μικρού μήκους)
21.45 Κλέφτης Ποδηλάτων (1948) του Vittorio De Sica

Σάββατο 9 Ιουλίου
21.30 Η Βαλσαμωμένη Γιαγιά (2014) της Έφης Παππά (μικρού μήκους)
21.45 Το Πάρτυ (1968) του Blake Edwards

Κυριακή 10 Ιουλίου
21.30 La Jetée (1962) του Chris Marker
22.00 Σύντομη Συνάντηση (1945) του David Lean

Ερείπια παράθυρα project

«Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.» – Παράθυρα του Κωσταντίνου Καβάφη

Υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι που στέκονται έκπληκτοι μπροστά στο θέαμα του κόσμου. Το βλέπουν, το παρακολουθούν, το ζουν, προσπαθούν να το καταλάβουν, ομολογούν την άγνοια και εξακολουθούν να κοιτάζουν, να απορούν, να αναζητούν και να μελαγχολούν γι’ αυτό που είδαν. Το ανείδωτο δεν κρύβεται μπροστά σε ένα παράθυρο.

Αδέσποτα παράθυρα στο χωρίο Παρθενώνας Χαλκιδικής θα αναβιώσουν εικαστικά στον ερείπιο χώρο τους και θα ενεργοποιήσουν το βλέμμα των επισκεπτών του φεστιβάλ κινηματογράφου. Βλέμμα είναι η απόσταση που μας χωρίζει από το αντικείμενο της όρασης.

«Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται ή δεν μπορώ να τα βρω. Και καλύτερα να μην τα βρώ».Τα παράθυρα αλληλοκαλυπτόμενα με κουρτίνες συγκρατούν την τυραννία του φωτός, τα βράδια εξωθούν τις αλληλένδετες φωτιζόμενες εικόνες στην παρηγοριά της οικειότητας. Αυτά τα παράθυρα, τα μάτια του σπιτιού με το ανθρωποφάγο βλέμμα, το άνοιγμα στον κόσμο αλλά και στην εσώτερη αποκάλυψη για τα καινούργια πράγματα που θα αναδειχτούν είναι τα υπέρθυρα, οι φεγγίτες μια ζωής. Εγκαταλειμμένες τοιχοποιίες στον Παρθενώνα Χαλκιδικής φιλοξενούν το χαμένο περιεχόμενο ή την απουσία των βλεμμάτων με την αναζωπύρωση των εικόνων που κάποτε τα κάναν να έχουν βλέφαρα.

«Τέχνη σημαίνει να σκέφτεσαι με εικόνες». Παράθυρα σημαίνει να στέκονται οι εικόνες μπροστά σου ακίνητες. Οι εικόνες των προγόνων είναι γλυκύτερες στο σκοτάδι γι’ αυτό και οι συστοιχίες των παραθύρων στο χωριό Παρθενώνα, φιλοδοξούν να γεμίσουν με το ανεξάντλητο της τέχνης που είναι η εικονοποιία της απουσίας. Τη στιγμή που ο Καβάφης τρομάζει με την απούσα-παρουσία των παραθύρων, εξωθεί τον υποκείμενο φόβο σε φανέρωμα ποιητικό και το συστελλόμενο φως μιας ασύνδετης εικόνας του παρόντος μόλις επέστρεψε στο Παρελθόν.

«Χωρίς εικονοποιία δεν υπάρχει τέχνη και κυρίως δεν υπάρχει ποίηση », υποστηρίζει ο Ποτέμνια. Στέκεσαι στο ρημαγμένο παράθυρο, κοιτάς ένα τρυφερό πράσινο, έναν ελαφρύ μακρόσυρτο κυματισμό της γης, άλλοτε ανοιξιάτικο και υγρό, άλλοτε μια πηχτή φθινοπωρινή γλύκα που απλώνεται μπροστά σου και η κάσα του παραθύρου φυτρώνει καινούργιες εντυπώσεις για την μοίρα των ανθρώπων μιας κι η δυστυχία είναι η αθέλητη απόσταση ανάμεσα στην καλή τύχη, την ευτυχία και την πραγματικότητα.

Ένα παράθυρο έχει την σημασία του όταν ανοίγει ή όταν κλείνει, υποστηρίζει η Όλγα Μοναχού. Το Παράθυρο ενώ παραμένει κλειστό όταν ανοίξει αφήνει ήχους, φως, χρώματα, φωνές και ιστορίες να εισβάλουν μέσα στο οίκημα. Το παράθυρο ενός ερειπίου παραμένει πάντα ανοιχτό και διασκορπίζει την εσωτερικότητα του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Έτσι το μέσα παραμένει πάντα έξω και το έξω είναι το μέσα στερέωμα.

Εικαστικό project: Ερείπια παράθυρα
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Θεοφίλου Mαρί, Καβαρνός Στρατής,Καλομενίδου Χρίστίνα, Καρούλια Κατερίνα, Κέκελη Θεοδοσία, Μαργαρίτης Χαρης, Μπουρνάς Κυριακός, Πουλιάση Ειρηνη, Τσαντίκη Νικολέτα
Συντονισμός: Ειρήνη Πουλιάση – Αλληλεπίδραση: Χάρης Κοντοσφύρης
Executive Producer: Μαλλίνης Άγγελος