Το χρονικό του ψηλότερου κύκνου

Ακολουθώντας τα κλασικά και σύγχρονα βήματα της Συλβί Γκιλέμ λίγο πριν την εμφάνιση της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Είναι δυσκολότερο απ’ό,τι φαντάζεται κανείς, να γράψεις για κάποιον που θαυμάζεις και που έχουν γραφτεί άπειρα. Χαμένη ανάμεσα σε άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο και ταινίες ξενυχτάω παρακολουθώντας τα βήματα της μεγαλύτερης, για κάποιους, σύγχρονης χορεύτριας, της Συλβί Γκιλέμ. Φοράω τις γκέτες μου και σε ποζισιόν À la seconde ήδη «συνομιλώ» μαζί της:

1983. Είσαι πια μέλος της Όπερας του Παρισιού, προσωπική επιλογή του καλλιτεχνικού διευθυντή της, Ρούντολφ Νουρέγιεφ και κερδίζεις τις εντυπώσεις χορεύοντας τη βασίλισσα των Δρυάδων στο Don Quixote. Σε βλέπω σε παμπάλαιο βίντεο από τις πρόβες, έχεις καρέ μαλλιά και εκτελείς τις οδηγίες της madame. Μόλις προσγειώνεσαι από τις πουέντ, σχεδόν δακρύζεις από τον πόνο.

1984. Το λευκό σου tutu φεγγίζει στο σκοτάδι. Είσαι ο πιο ψηλός κύκνος, η νεότερη etoile της Όπερας.

1987. Τα 80΄s σε απελευθερώνουν από τις στιλιστικές φόρμες. Το γεωμετρικό σου σώμα εφαρμόζει τέλεια στο όραμα του William Forsythe στο σύγχρονο μπαλέτο με τίτλο In The Middle Somewhat Elevated. Η παιδική σου περιέργεια για τα πράγματα αρκεί για να προδιαγραφεί το μέλλον σου με τον σύγχρονο χορό. Χορεύεις με έναν από τους αγαπημένους σου παρτενέρ, τον Laurent Hilaire.

1988. Κάνεις το μεγάλο σου άλμα και προσγειώνεσαι στο Covent Garden για να χορέψεις Giselle και να τιμήσεις τα πεντηκοστά γενέθλια του μέντορα σου Νουρέγιεφ στη Βασιλική Όπερα. Ο αέρας ελευθερίας του Λονδίνου σε κερδίζει και αποφασίζεις να ακολουθήσεις τα βήματα της Dame Margot Fonteyn. Η εκρηκτική σου σχέση με τον Νουρέγιεφ και η απόφαση σου να αφήσεις τους περήφανους παριζιάνους χτίζει το προφίλ της δύσκολης ντίβας που σε ακολουθεί τα επόμενα χρόνια και προηγείται όπου και να πας.

1995. Είσαι σταρ και το ξέρεις αλλά προχωράς παραπέρα. Φτιάχνεις το τηλεοπτικό πρόγραμμα/φιλμ Evidentia όπου καταγράφεις τη χορευτική σου εξυπνάδα, τη συναισθηματική σου ευφυΐα. Οι αγαπημένοι σου χορογράφοι δημιουργούν για εσένα υπό τις οδηγίες σου. Ο Forsythe το Solo, o Jonathan Burrows το Blue Yellow, o Mats Ek το Smoke. O συνδυασμός του κλασικού μπαλέτου με τη σύγχρονη φόρμα έχει την υπογραφή σου. Τα καστανά σου μαλλιά είναι πια μακριά και αφέλειες καλύπτουν χαρακτηριστικά το μέτωπο σου.

1998. Ανεβάζεις τη δική σου εκδοχή της Giselle στο Ελσίνκι και εισπράττεις αντιφατικές κριτικές αφού αποδομείς το χαρακτηρά της ηρωίδας σοκάροντας τους παραδοσιακούς. Δεν πτοείσαι. Το 2001 κερδίζεις το βραβείο της καλύτερης μπαλαρίνας αποκαλώντας το «κουλτούρα του σούπερμάρκετ» ενώ προκαλείς ξανά τον ίδιο χρόνο φωτογραφίζοντας τον εαυτό σου γυμνό για τη Γαλλική Vogue.

2003. Σκηνοθετείς το αφιέρωμα στον Νουρέγιεφ αλλά οι επικριτές σου σε καταδικάζουν για τις σκηνογραφικές σου επιλογές.

2006. Είσαι πια Associate Artist του Sadler’s Wells Theatre στο Λονδίνο και οι συναναστροφές σου αφορούν επί το πλείστον τους μεγάλους και νεότερους μαέστρους του σύγχρονου χορού. Akram Khan, Russell Maliphant, Mats Ek. Διαβάζω κριτική από την εμφάνιση της με τον Maliphant στη Ν.Υ. «η κα Γκιλέμ είναι ντυμένη με λευκό κοντό φουστάκι…Στριφογυρίζει, εκτείνεται και σταματάει, η απλή της παρουσία κάνει τον χορό επιβλητικό…». Το PUSH είναι μια σύνθεση από ελεγχόμενες, κινήσεις ακριβείας που διαγράφουν με απόλυτη ψυχραιμία το πάτωμα. Φόρας μάλλον περούκα, κοντοκουρεμένα κόκκινα μαλλιά.

Ιούνιος του 2008. Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Δεν πέφτει καρφίτσα. Αφιέρωμα στον Μωρίς Μπεζάρ. Χορεύεις ως μούσα του με το Μπαλέτο του Τόκυο την Ιεροτελεστία της Άνοιξης και το Μπολερό. Ανεβασμένη σε βάθρο εκτελείς περιστροφικά, με απόλυτη ακρίβεια και αλογίσιο βηματισμό τους ρυθμικούς ήχους του Ραβέλ. Εικόνα μεγαλειώδης. Αυλαία και ο χρόνος σταματά. Προηγούνται κάποια μουδιασμένα δευτερόλεπτα πριν ο κόσμος αφεθεί σε ένα συγκινητικό παραλήρημα χειροκροτήματος και επιφωνημάτων. Δάκρυα χαράς. Έχω μόλις δει το ωραιότερο θέαμα στη ζωή μου.

Ιούλιος του 2011. Ωδείο Ηρώδου Αττικού ξανά. Σε βλέπουμε στο Bye του Mats Ek. Τελείως διαφορετική εικόνα από την προηγούμενη. Τα μακριά σου μαλλιά κόπηκαν σε επίπεδα και το μαγικό σου σώμα κάλυψαν μια συνηθισμένη φούστα κροκί και ένα ίσως ακρυλικό πουκάμισο μπορντό. Χορογραφία προσωπική, εικόνα ταπεινή. Ίσως το Ηρώδειο δεν είναι η κατάλληλη σκηνή για κάτι τέτοιο.

Δεκέμβριος του 2013. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αίθουσα Τύπου. Κάθεσαι απέναντι μου. Φοράς λευκά πάνινα παπούτσια, μπλουζάκι και τσάντα με το λογότυπο της Sea Sheperd, του ακτιβιστικού ΜΚΟ προστασίας της θαλάσσιας ζωής. Είσαι ντυμένη σχεδόν καλοκαιρινά, εικόνα ανθρώπου που αλλάζει συνέχεια ηπείρους. Μαζί με τον Akram Khan προλογίζετε το «Sacred Monsters» , το «Μαργαρίτα και Αρμάνδος» , το «Etudes» και την «Ωραία Κοιμωμένη», τα τελευταία από το Μπαλέτο του Τόκυο. Η συνεργασία σας μετράει χρόνια πια, από τότε που τον είδες στο Zero Degrees. Το Sacred Monsters περιγράφεται σαν διάλογος ανάμεσα στους δύο χορευτές στους μουσικούς τους και στο κοινό τους. Μας μιλάτε για το γεγονός ότι είστε τόσο διαφορετικοί σε εικόνα και σε background, αλλά σας ενώνει η πειθαρχία και η ανάγκη της συνεχούς μετακίνησης. Θυμάμαι παλιότερη συνέντευξη του Khan που αποκαλύπτει την παιδική σου πλευρά, τον αγαπημένο σου παιδικό χαρακτήρα, τη Sally Brown. Για εσάς όλα τα παιδιά είναι ιερά τέρατα.

Σας παρακολουθώ και σας φαντάζομαι να απαντάτε ξανά και ξανά στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων που επαναλαμβάνονται σε κάθε πόλη και αναρωτιέμαι πόσο κουραστικό και ενίοτε βαρετό μπορεί να είναι αυτό. Οι απαντήσεις σου περιγράφουν ξεκάθαρα το χιούμορ σου και το ευθυτενές του χαρακτήρα σου. Αν ήμασταν στα 90’ς θα έγραφα τη λέξη cool.

Σε ρωτάω αν περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο παρατηρείς κάποια διάδραση με το κοινό, αν ξεχωρίζεις κάτι στο ελληνικό. Ο Akram δίπλα σου λέει ότι βρίσκει κάτι σχετικό ανάμεσα στους Έλληνες και Ινδούς θεατές. Αμφότερους μας συνδέει η κατανόηση της μυθολογίας. Συνεχίζεις. « ..Ναι και ειδικά στο πλαίσιο του Sacred Monsters. Για παράδειγμα στην Ιαπωνία υπήρχε μεγάλη διαφορά γιατί έχουμε διαφορετικό χιούμορ, γλώσσα. Φυσικά το κοινό διαφέρει ανάλογα με την κουλτούρα…Αλλά προσαρμοζόμαστε, δεν έχουμε άλλη επιλογή.. (γελάς)». Αναρωτιέμαι αν κατά βάθος, αυτή τη στιγμή, θα προτιμούσες να βρίσκεσαι στη θάλασσα και να χαζεύεις τις φάλαινες.©

Χριστούγεννα με τη Συλβί Γκιλέμ, για 19 συνολικά παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, από 19 έως 30 Δεκεμβρίου.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.